Powstanie skawlandzkie

Żołnierze Hokuckiego Pułku Górskiego bronią swoich pozycji w pierwszych dniach wojny.

Powstanie skawlandzkie (14 lutego – 23 marca 2010 r.) - konflikt zbrojny o charakterze rewolty, skierowany przeciw Surmenii, który swoim zasięgiem objęło całą Skawlandię oraz fragment Południowej Opradii.

Przyczyny konfliktu

Przyczyną wybuchu powstania była agresja niezidentyfikowanych bojówek o ideologii quasikomunistycznej (prawdopodobnie w wydaniu maoistowsko-polpotowskiej) na terytorium Królestwa Surmeńskiego, głoszących postawę prowandejską i rewolucjonistyczną, określających się jako "głodująca armia ludowa", których celem było przeprowadzenie secesji zajmowanych przez siebie surmeńskich terytoriów.

Bojówki te złożone były niemal w całości przez przybyszów spoza Skawlandii - w większości przeniknęły na teren Surmenii z terytoriów natańskiej Tauchiry. W trakcie trwania konfliktu do bojówek przyłączyły się siły lokalnego świata przestępczego, zanotowano również wiele przypadków przymusowego wciągania Skavlandczyków do oddziałów rebelianckich.

Przegrupowanie żołnierzy SSO w Howarze przemianowanym przez rebeliantów na "Sifilisiul".

Przebieg konfliktu

Pierwsze dni konfliktu były pomyślne dla rebeliantów. Lekkomyślność, brak poważnego potraktowania sytuacji i rozprężenie wśród lokalnego dowództwa Surmeńskich Sił Obronnych poskutkowały brakiem stanowczego działania. Chaos informacyjny, a także postawa władz centralnych (które w obliczu trwających wyborów zaprzeczały rewolcie) również przyczyniły się do słabości obrony. Do 22 lutego, kiedy postępy rebeliantów zostały powstrzymane a chaos komunikacyjny - opanowany, "Kiprowie" zdołali opanować większą część Skawlandii, częściowo wchodząc na teren Opradii.

28 lutego rozpoczął się kontratak sił Surmeńskich na pełną skalę. We współpracy z siłami sojuszniczej Monarchii Austro-Węgier, oddziały SSO do 7 marca rozbiły całkowicie rebeliantów, odzyskując wszystkie utracone wcześniej tereny. Nielicznym rebeliantom udało się uciec na terytorium natańskiej Tauchiry, wielu wpadło w ręce zwycięskich wojsk. Oficjalnie do 23 marca trwały działania zbrojne, choć głównie o charakterze przeszukiwania górskich i leśnych kryjówek i wyłapywania pojedynczych ukrywających się rebeliantów.

W trakcie trwania konfliktu zawiązały się partyzanckie oddziały samoobrony, mające na celu obronę mieszkających w Skavlandii surmeńczyków przed prześladowaniami rebeliantów. Współpracowały one z oddziałami SSO, a po zakończeniu konfliktów dobrowolnie rozwiązały się i rozbroiły.

Skutki konfliktu

Rozbici rebelianci schronili się na terytorium Tauchiry. Po nieudanej próbie zajęcia terytoriów byłego Meridlandu (oraz ziem Republiki Tyrencji) i miesiącach politycznego niebytu, Kiprowie zdołali zyskać zaufanie władz Cesarstwa Natanii, które oficjalnie powierzyły im jurysdykcję nad Tauchirą. W wyniku późniejszych konfliktów traktat został zerwany, jednakże Kiprowie wciąż uzurpowali sobie prawa do Tauchiry. W tym czasie, w porozumieniu z Natanią, Królestwo Surmeńskie rozpoczęło działania zbrojne, mające na celu zlikwidowania kipryjskiego zagrożenia (Operacja "Przełom Skawy"). Ostatecznie osłabione konfliktem oraz długotrwałym kryzysem Królestwo Natanii zrzekło się ziem Tauchiry na rzecz "Kiprii". Decyzja ta nie została uznana przez państwa ościenne (m.in. Surmenię i Austro-Węgry), które odmawiają uznania "Kiprów" za legalną władzę nad tym terytorium.

Linki zewnętrzne

• Muzeum Powstania Skawlandzkiego w Skawii.
  • Szczegółowy opis przebiegu powstania na stronie Muzeum.

Działania zbrojne Surmeńskich Sił Obronnych Powstanie skawlandzkie (luty-marzec 2010) • Interwencja na Montauk (wrzesień-październik 2010) • Operacja "Przełom Skawy" (kwiecień 2011 - ... ) • Operacja "Spokojne Wody" (czerwiec 2011 - ...)