:|
<Idzie się upić>

Dogmeat usadowiwszy się wygodnie w swojej furmance zaczął podjeżdżać do linii startu. Słońce prażyło niemiłosiernie, a furmanki niestety nie są zazwyczaj wyposażone w dach.
Zerknął na swoich konkurentów. Jeden z nich leżał spłaszczony nieco na ziemi, drugi tuż obok niego siedział w dziwacznej maszynie przypominającej gigantyczną terenówkę.
- A gdzie pozostali zawodnicy? I gdzie są sędziowie? I gdzie, u licha, moje piwo?

Tumany kurzu pojawiły się za pędzącym Mikusem. Jego rywal w furmance zaksztusił się nieco, po czym potężnie kichnął. Następnie kichnął jeszcze raz, i jeszcze i tak w kółko. Nawet gdy kurz już opadł, dogmeat wciął głośno kichał.
- To nic takiego. Zawsze tak kicham na kacu.
Gdy wreszcie pobliskie tereny uwolniły się od tych dźwięków, furmanka ruszyła. Dogmeat odczuwał ulgę z faktu, że w pobliżu nie było żadnych gór, które mogłyby powodować echo.
I tak, powoli, z mozołem, ciągnięty przez bramina wóz, przesuwał się w południowym kierunku. Aż do czasu, gdy po kilkau minutach wychudzone zwierzę odmówiło współpracy. Ponaglane doszło w końu do wniosku, że czas odpocząć i upadło na wznak opuszczając swe ciało i unosząc się ku górze.
- Kurde! - skwitował to dog - Mikus, ja chyba też w takim wypadku zaczekam na resztę.

<odpala swoj nowy wechikul na paliwo atomowe> Yeeehaaaa ! jadziem
<wrzuca 1 , 2 , 3 na liczniku widac 150 km/h po czym staje na poboczu "drogi" i robi pare fotek swojemu pojazdowi> ja tez pare minut poczekam

Nie rozpłaszczonego, ale rozsmarowanego.

hmmm... <z boku jedzie ciężarówka z logie RH i napisem HERBATA> <podpieprza koła i zakłada swojemu mobilowi> <rusza nie do końca jedzie na kołach ponieważ przez napęd wodorowo-azotowo-powietrzny wypieprza się do góry nogami a właściwie do dołu dachem ale jedzie ! >

Po przejechaniu, a właściwie należałoby powiedzieć przejściu, kilkuset metrów dogmeat z wycieńczenia upada na ziemię. Pomiędzy jego sierść wkradają się niepostrzeżenie ziarenka piasku, a ogon, dotychczas radośnie merdający, opada. Nad biednym psem zapada ciemność...

Dopiero po chwili do dogmeata dotarł fakt, że ta ciemność jaka nad nim zapadła to cień jego wozu. W wyniku nierównego terenu zaczął się on staczać w dół. Po przejechaniu nad dogmeatem zaczął przyspieszać coraz bardziej, aż w końcu osiągnął prędkość jaka pozwalała dogonić rywali.
Podniósłszy się natychmiast z ziemi dogmeat wskoczył radośnie na swój wóz i, zwiększywszy w ten sposób pęd wozu, zaczął się przemieszczać zoraz szybciej i szybciej. Powietrze sprawiało, że w uszach słyszał tylko szum, a sierść mu się najeżyła. Cudowne uczucie prędkości, jakiego nie doświadczył żaden pies od czasów gdy przestał funkcjonować ostatni rodzinny samochód. Szczęśliwy kundel poczuł się znów jak młody szczeniak.

Aż do czasu, gdy wóz wpadł na znajdujący się na trasie głaz, wywracając się do góry kołami oraz wyrzucając swojego woźnicę daleko do przodu. Dogmeat odczuwał jeszcze większy pęd powietrza, jednak tym razem wcale nie przysparzało mu to radości. Zatrzymał się dopiero wpadłszy na niewielki blaszany budynek o niezwykłym kształcie. Leżąc na dachu tego budynku postanowił wstać i się rozejrzeć dokoła. Lecz gdy to zrobił, to upadł do tyłu, pomimo, iż tym razem nic nie pił. Ledwo udało mu się złapać metalowej rynny przyczepionej do ściany. Po chwili zorientował się jednak, że ta rynna to zderzak, ten dom miał koła, i że nie był to żaden dom, a terenówka Mikusa.