Od redakcji:

Sytuacja w Eskwilinii wciąż nie może się ustabilizować. Statystyka aktywności forum naszego państwa przypomina sinusoidę. Raz jest lepiej, a raz gorzej. Efektywność Rady Narodowej cieszy, w porównaniu do poprzedniej kadencji, jednak aktywność posłów w głosowaniach może budzić zastrzeżenia. Rozpadają się partie polityczne, a działalność naszego społeczeństwa napędzana jest tylko przez kilka jednostek- reszta obywateli przypatruje się jej biernie. Również gospodarka, mimo, że w listopadzie odniosła najlepsze wyniki od czerwca (tj. od miesiąca w którym ruszyła), wciąż nie może w pełni rozwinąć swoich skrzydeł.

Przyczyną tego stanu rzeczy jest właśnie brak entuzjazmu większości obywateli dla inicjatyw niewielkiej grupki aktywistów. Eskwilinio- obudź się!

 

ESKWILINIA- POLITYKA

Polityka wolnych elektronów

Eskwilińska scena polityczna przechodzi pełną decentralizację. Po ostatnich wyborach do Rady Narodowej, jedyną poważną siłą w parlamencie pozostała Eskwilińska Partia Demokratyczna, które uzyskała 40% mandatów. Don Tomasz Anter z  Partii Pracy, mimo wsparcia El Presidente który przeforsował jego kandydaturę na Przewodniczącego Rady Rządowej, nie może sam przeprowadzać programowych  reform bez poparcia posłów niezależnych.

Wyborcy, którzy pokładali w EPD nadzieję na zaprowadzenie ładu w eskwilińskiej polityce, srogo się jednak zawiedli. Wobec nagłego zwrotu Przewodniczącego EPD- dona Filipa Velickiego w stronę radykalnie prawicowego kierunku polityki (zaczął on postulować o zwiększenie kompetencji El Presidente, który obecnie ma uprawnienia tożsame z władzą króla skarlandzkiego!), z szeregów EPD wystąpił jej założyciel i był El Presidente Eskwilinii- don Adam de Sigmund.

W wypowiedzi dla naszej gazety, tak don de Sigmund uzasadniał swoją decyzję:

,,Partia straciła te cele, które miała, gdy powstawała. Mógłbym odwołać Velickiego, ale przylgnęła do niej już tak zła opinia, że nie mam siły z tym walczyć. Nie będę podpisywał się pod czym takim. Będę niezależny, skupie się na pracy, chętnie pomogę RR i będę robił wszystko, by nie być kojarzony z Filipem.”

Jednocześnie z niesprawdzonych źródeł Res Publica dowiedziała się, iż o wystąpieniu z partii myśli również don Sebastian Buemi, który również zgadza się, iż EPD odeszła od swych ideałów.

W obecnej nowej sytuacji 60% składy Rady Narodowej stanowią posłowie niezależni. Pierwszy raz w historii Eskwilinii nasza scena polityczna została całkowicie pozbawiona wpływów partyjnych. Sytuację tą doskonale wykorzystuje El Presidente Martinus de Wilczyno, który wyczuwając w osłabieniu wpływów partyjnych w parlamencie, dąży do zapełnienia tego braku wpływami obozu prezydenckiego. Wykorzystuje on namaszczonego przez niego na premiera , a przez to w pełni uzależnionego do siebie, dona Tomasza Antera, do realizowania swojej polityki w Radzie Narodowej. Rozgrywanie swojej partii w parlamencie ułatwia dodatkowo El Presidente absencja posła Velickiego, będąca najprawdopodobniej wyrazem rezygnacji po rozłamie w partii. Na realizację silnego programu dona Velickiego, zabrakło najwyraźniej osobistej siły jego twórcy. Testem siły stronnictwa prezydenckiego było jego weto przeciwko ustawie przywracającej ordynacje podatkową. Mimo, iż głosowanie nad odrzuceniem weta jeszcze trwa, to w wyniku wstrzymania się od głosu posła Khadila i wyraźnego głosu przeciw prezydenckiego pieska dona Tomasza Antera, już wiadomo, że weto zostanie utrzymane w mocy. Tym samym wszystkie figury zdają się należeć w tym rozdaniu do dona de Wilczyno.

Jedyną nadzieją dla Eskwilińczyków zaniepokojonych rosnącą siłą El Presidente jest porozumienie posłów niezależnych i utworzenie wspólnego frontu przeciwko prezydenckim zapędom dyktatorskim. Najlepiej gdyby front ów przerodził się w nową partię, która stałaby się wyraźną równowagą dla wszechwładnego obecnie dona de Wilczyno.

 

Gospodarcza ofensywa

Odpiaszczone staraniem ministra Khadila tryby gospodarki zaczęły się powoli kręcić. Ich tempo nie jest jednak imponujące. Mimo, iż listopadowe statystyki gospodarki  była najlepsze od pięciu miesięcy, to jednak wciąż mały jest udział osób fizycznych w jej obrotach (zaledwie 17 %). Wpływa to niekorzystnie na stan Skarbu Państwa, który wciąż notuje wysoki deficyt. Zaniepokojony tym zjawiskiem poseł niezależny don Aurelius Luczakius wniósł nawet do Rady Narodowej projekt przywrócenia ordynacji podatkowej, która jednak została zawetowana przez Prezydenta (o czym nieco szerzej w artykule ,,Polityka wolnych elektronów”).

Problem naszej gospodarki nie leży jednak w braku podatków. Skarb Państwa powinien czerpać wystarczające dochody z inwestycji przedsiębiorców. Tych jednak brakuje, ponieważ na naszym rynku brakuje stymulującego rozwój popytu.

Dobrą informacją dla naszego państwa jest nowa inicjatywa gospodarcza dona Cheewazz Khadila. Powołał on spółkę Esq-Arm, która ma produkować nowoczesny sprzęt wojskowy. Z pewnością zwiększy to obronność naszego kraju, ale co z gospodarczego punktu widzenia najważniejsze- projekt ten będzie wymagał wielu inwestycji, które zwiększą budżetowe dochody. Wobec licznych i wysokich inwestycji don Khadil zdecydował się wyemitować 200 akcji swojej firmy o wartości 500@ każda. Oznacza to, iż wykup wszystkich akcji przyniesie spółce zyski w wysokości 100 000@. Tak wielka alokacja kapitału z pewnością korzystnie wpłynie na rozwój gospodarki.

Co więcej wyjście z nową inicjatywą gospodarczą zapowiada don Tomasz Anter, który chce produkować w Osterii tradycyjne, regionalne alkohole. Miejmy nadzieję, iż owemu projektowi uda się z sukcesem zaistnieć na eskwilińskim rynku.

Wszystkie te starania przedsiębiorców nie wywrą jednak pozytywnego skutku, jeśli obywatele nadal nie będą uczestniczyć w ekonomicznym życiu kraju, dlatego Ministerstwo Gospodarki zapowiada kampanię promocyjną naszego systemu gospodarczego.

Pozostaje mieć tylko nadzieje, ze działania owe okażą się efektywne, a wznowienie działania systemu gospodarczego wg projektu Khadil-de Wilczyno nie okaże się kolejnym nieudanym eksperymentem.

SKARLAND- POLITYKA

 

Opinia Ministerstwa Obrony Królestwa Skarlandu- wprowadzić stan wyjątkowy!

 Ministerstwo Obrony Królestwa Skarlandu wyraziło pozytywną opinie w kwestii wprowadzenia stan wyjątkowego w państwie. Swą opinie Ministerstwo uzasadnia brakiem możliwości przeprowadzenia wyborów parlamentarnych do Kortez Generalnych, brakiem zainteresowania obywateli referendum konstytucyjnym i debatą bankową. Można więc powiedzieć, iż pasywność społeczeństwa tak dotkliwa dla Eskwilinii nie jest także obca naszym kontynentalnym przyjaciołom. Jednak czy opinia Ministerstwa nie jest za daleko idąca? Wszak wprowadzenie stanu wyjątkowego wiązać się może z zawieszeniem obowiązywania aż 7 artykułów konstytucyjnych dotyczących praw obywatelskich! A może to tylko zachowanie obliczone na pobudzenie aktywności społeczeństwa? Jeśli to drugie, to działanie to nie przyniosło zamierzonego rezultatu. Jedyną osobą, która jakkolwiek zareagowała na tą informacja była znana skarlandzka donia polityk- Maria Velzaques. Jednak jej aktywności nikt nie musiał pobudzać. Reszta obywateli zdaje się w ogóle nie być poruszona ową informacją. Z drugiej strony w świetle obowiązującej Konstytucji Królestwa Skarlandu trudno wskazać jakie znaczenie ma opinia Ministerstwa dla wprowadzenia stanu wyjątkowego. Konstytucja co prawda przewiduje możliwość wprowadzenia takiego stanu, jednak nie mówi kto powinien go wprowadzić. W braku odmiennej regulacje należy założyć, iż uprawnione są Kortezy Generalne, a ponieważ te nie działają- król. Monarcha Skarlandu Andreas I, nie zajął natomiast stanowiska w tej sprawie.

Rozłam w Ateistycznym Kościele

Dnia 8 grudnia w Kordobie rozpoczęły się obrady I soboru Ateistecznego Kościoła Skarlandzkiego. Powodem zwołania obrad był apel Fadersa ad Vankaviga o odłączenie się Kościoła Skarlandzkiego od metropoli Ciprofloksyjskiej. Vanavig apeluje o odejście od niektórych praktyk i doktryn niezgodnych z ,,temperamentem skarlandzkim” przy jednoczesnym zachowaniu dobrych relacji z Matką Kościoła- Ciprofloksją. Tezami nowego odłamu ateizmu ma być:

1)      Zmiana niemoralnych nazw

2)      Spisanie księgi pism

3)      Wprowadzenie drabiny feudalnej

O ile postulat drugi i trzeci może spotkać się ze zrozumieniem Metropolii, o tyle pierwszy z nich z pewnością wywoła oburzenie Kościoła Ateistycznego. Zmiana nazw wszakże oznacza całkowicie odejście od doktryny Kościoła. Postulat o odłączeniu się Kościoła Skarlandzkiego przy zachowaniu jednocześnie dobrych relacji, w świetle owego postulatu i faktu zwołania soboru bez zgody Metropolii jest więc próbą godzenia wody z ogniem. Dziwi fakt zupełnego braku odpowiedzi Ciprofloksjan. Czy jest to wyraz słabości Ateistycznego Kościoła? A może Ciprofloksjanie dają szanse Skarlandczykom na zawrócenie z błędnej drogi jaką wybrali? Za deklaracją stoi wszakże tylko sam jej autor Vanavig, którego działanie nie spotkało się jeszcze z wyraźną reakcją reszty społeczeństwa Skarlandu. Czy więc Faders Vankavig stanie się pierwszym heretykiem Kościoła Ateistycznego?

SKARLAND- KULTURA

Skarlandzkie święta

 Święta w Skarlandzie nie są jakoś szczególnie obchodzone, dla przeciętnego Skarlandczyka to tylko jeden z wielu dni wolnych od pracy gdyż każde święto i wydarzenie szczególne jak karnawał itp są dniami wolnymi – nie dotyczy to jednak wszystkich . Mimo to warto zwrócić uwagę na niepowtarzalne w skali Mikroświata święta jak i na te powszechnie spotykane.
I tak 1 stycznia zawsze skarlandczycy obchodzą Nowy Rok, w tym dniu na ogół Skarlandczycy bawią się na głównych placach miast gdzie zawsze są organizowane festyny noworoczne lub wszędzie tam gdzie się da poszaleć np.: w metrze walenckim gdzie organizuje się imprezy noworoczne już od dwóch lat. Jest to dzień darmowego przejazdu środkami transporty publicznego na terenie całego kraju.
Kolejny na liście skarlandzkich świąt jest Karnawał obchodzony na przełomie lutego i marca na czym on polega każdy wie. W czasie karnawału ulicami Walencji, Tossa de Mar i Móstoles przechodzą karnawałowe parady.
19 marca obchodzone jest Święto ognia (Fallas de Valencia), obchodzone jest tylko w stolicy Skarlandu i ma charakter festiwalu.
Głównym elementem święta są rzeźby tworzone z kartonu, plastrów, wosku i drewna, wykonywane według projektów zawodowych artystów plastyków, które płoną na ulicach miasta w ostatnim dniu świąt – 19 marca. Każdej grupie rzeźb towarzyszy mniejsza grupa, wykonana przed dzieci z danej dzielnicy lub osiedla, tę mniejszą grupę nazywamy ninots (dziecięca)
W dniach od 27-29 marca są obchodzone święta państwowe odpowiednio: Dzień Niepodległości, Dzień Konstytucji i Dzień Flagi Państwowej w tych dniach po oficjalnych obchodach w Walencji, Skarlandczycy najczęściej bawią się do białego rana szczególnie w nocy z 27 na 28 marca kiedy to z okazji Dnia niepodległości puszczane są sztuczne ognie.
Przez cały kwiecień trwa Święto wiosny, w każdym mieście są organizowane parady w kolorowych strojach, organizuje się także pierwsze w roku walki byków.
W dniach 7-14 lipca odbywa się festiwal San Fermín podczas którego odbywa się gonitwa byków w mieście Guadalajara i festiwal muzyki w Oviedo.
Październik to czas na rozpoczęcie Festiwalu Pilar podczas którego organizowane są procesje walki byków i festiwale folkloru.
28 grudnia to Dzień Rzezi Niewiniątek w Skarlandzie jest ono okazją do żartów i kawałów.Odpowiednik polskiego Prima Aprilis.
Rok kończony jest Sylwestrem (Nochevieja) 31 grudnia.
Skarlandzki kalendarz świąt jest dość bogaty kulturowo i każdy nawet turysta jest mile widziany na obchodach.

Norbert Catalan

VAARLAND

Nowy archipelag w Vaarlandzie?

Królestwo Agurii ponownie wystąpiło do państw Vaarlandu o jego przyłączenie do kontynentu vaarlandzkiego.  Propozycja została wysunięta wspólnie z drugim państwem Republiką Palmową. Pewnym novum jest, iż oba państwa nie chcą dołączyć do kontynentalnej części Nowego Kontynentu, a stworzyć zgrupowanie wysp położone na południe od niej. Nowy obiekt geograficzny miałby nosić nazwę Archipelagu Manty.

Przypomnijmy naszym czytelnikom, iż Królestwo Agurii w listopadzie 2011 r. starało się o włączenie do wspólnoty vaarlandzkiej. Początkowo miało leżeć na południe od Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Wobec wycofania się tejże z początkowej akceptacji owych planów i nieprzychylnej opinii pozostałych członków wspólnoty vaarlandzkiej, Aguria zmieniła swoje plany- zaproponowała dołączenie jej jako wyspy. Również owa propozycja okazała się odrzucona, przez co starania Agurii zakończyły się fiaskiem.

Obecna propozycja wspólnej kandydatury spotkała się z przychylną reakcją Vaarlandu. Królestwo Skarlandu oficjalnie poprało ową kandydaturę. Rzeczpospolita Obojga Narodów nie zajęła jeszcze stanowiska, jednak wyraziła wstępne poparcie dla projektu. Nordia wyraziła neutralną przychylność, tj. nie zamierza popierać oficjalnie owej kandydatury, ale się jej nie sprzeciwi. Jedynie Francja i Eskwilinia nie zajęły jeszcze żadnego stanowiska w sprawie, ale wobec ogólnej przychylności Vaarlandu należy liczyć się, iż kandydatura ta zostanie zaakceptowana. Ta podwójna akcesja do kontynentu vaarlandzkiego stawia przed ową wspólnotą wielkie wyzwania. Większa ilość państw sprzyja rozwojowi wspólnych inicjatyw, ale zwiększa też możliwość wystąpienia wewnętrznych sporów i waśni. Miejmy jednak nadzieję, że owych drugich zjawisk uda nam się unikać, a poszerzenie Vaarlandu nie okaże się błędem.