Tag Archives: Chartyna Papandreu

Dziś drugi, ostatni dzień wyborów na trzeciego Archonta Demokracji Surmeńskiej. Do tej pory stanowisko to nie miało najlepszej historii – żaden z dwóch pełniących tę funkcję dotychczas nie „odsłużył” pełnej kadencji. Paulosa Petrosigosa już pod jej koniec dopadła śmiertelna choroba, a Aleksandros Patrikjosigos złożył stanowisko wraz z obywatelstwem wskutek spraw prywatnych i wyemigrował z Surmenii. Od tamtego czasu jego funkcję sprawuje wybrany przez wiec Tyran – Timoteos Stefanosigos. Jest on także jednym z kandydatów na trzeciego Archonta.

Ma rekordową konkurencję. Warto zauważyć – w poprzednich wyborach do Eklezji wpłynęły tylko 3 kandydatury – w związku z czym automatycznie obsadzono trzy mandaty. W jeszcze wcześniejszych wyborach na Archonta – konkurent Patrikjosigosa, Victorjos Paulosigos – zgłosił się chyba jedynie po to, żeby wybory w ogóle się odbyły. Również w pierwszych wyborach na Archonta, odbywających się wszakże u szczytu aktywności mieliśmy do czynienia tylko z dwoma kandydatami.  Tym razem wpłynęły aż cztery kandydatury – oprócz tej tyrana Stefanosigosa (z ramienia Partii Demokratycznej), mamy jeszcze Odolana Irmisigosa (kandydat Nowej Prawicy), Chartynę Papandreu (Partia Kobiet Niezaleznych) oraz Adrjanosa Alvertosigosa (Surmeńska Partia Rojalistyczno-Katolicka).

Oceniając przebieg kampanii, największe szanse ma dwóch pierwszych kandydatów – Irmisigos i Stefanosigos. Papandreu z PKN jak zwykle prowadzi kampanię humorystyczno-happeningową (tym razem koncentrując się na kiełbasie wyborczej, która wyjątkowo nie jest różowa). Alvertosigos zrezygnował z przedstawiania programu wyborczego („z braku czasu”), odsyłając do programu swojej partii. Można podejrzewać jednak, że choć nie wszyscy zadowoleni są z obecnego kształtu Demokracji, program powrotu do monarchii nie znalazłby jednak szerszego poparcia. Tymczasem to właśnie Irmisigos (z pomocą lidera swojej partii – Milosa Pangalosa) i Stefanosigos prowadzą aktywny spór  w tej kampanii.

Dotyczy on kilku kwestii i jest o wiele bardziej emocjonalny i osobisty niż dotychczasowe kampanie. Stefanosigos stwierdził, że żaden z jego konkurentów nie ma wystarczającego doświadczenia i stabilności, aby sprawować najważniejszą funkcję w kraju, wytknął także brak faktycznej aktywności Irmisigosa, na stanowisku na które został powołany dwa tygodnie temu, tj. Pierwszego Tesmotety. W odpowiedzi Irmisigos stwierdził, że powołanie go na tę funkcję miało służyć wyłącznie kampanii wyborczej – po czym z niego zrezygnował. Wcześniej przedstawił również swoją rywalizację z obecnym tyranem jako „przebijanie betonu starszych stażem Surmeńczyków w najwyższych stanowiskach państwowych”. W dalszej dyskusji Milos Pangalos stwierdził m.in., że [Stefanosigos] „nie ma w zwyczaju rezygnować, a czasem trzeba”, oraz że żołnierz na stanowisku państwowym nie służy wizerunkowi demokracji.

Pewną kontrowersją był także sam tryb przeprowadzania wyborów. W publicznie zgłoszonym wniosku Odolan Irmisigos stwierdził, że wątpliwości mogłoby budzić ich przeprowadzenie przez jednego z kandydatów, tj. Tyrana Stefanosigosa (ordynacja normalnie wyklucza z komisji wyborczej kandydatów, jednak nie w sytuacji, kiedy nie ma innych członków CKW), proponując powołanie w skład CKW M. Pangalosa. Tyran odmówił, twierdząc, że Pangalos nie jest wdrożony w działanie CKW, a poza tym jako lider partii z której startuje Irmisigos może być równie stronniczy. Ostatecznie jako kompromis Stefanosigos zaproponował najmłodszego obywatela Surmenii – p. Matheosa Librasa, nie afiliowanego póki co przy żadnej z partii, jako bezstronnego członka komisji, który po zakończeniu wyborów obliczy i ogłosi wyniki.