|
|
Most Rohrsheidt
Najstarszy z trzech kanikogradzkich mostów. Nazwa pochodzi od dawnej trasy handlowej, którą
transportowano rudy żelaza i przetopioną już stal z Rohrsheidt do Kanikogradu, a potem dalej drogą wodną do Scholopolis.
Powstał w miejscu spalonego drewnianego mostu, którego zbudowanie datuje się na początek XVI wieku. Most ten spłonął
po jednym z najazdów plemienia Wymergów w drugiej połowie XVII wieku. Decyzję o budowie nowego mostu zapadła w 1756
roku po specjalnym edykcie króla Linrida I, a jego budowa rozpoczęła się 4 lata później dzięki energii Jakoba Tokai, hrabiego
Rohrsheidt, namiestnika scholandzkiego w Faerie i Kanikogradzie. Przez osiem lat trwało badanie zamulonego dna rzeki Scholii.
Źródła historyczne odnotowują, że pierwszy raz w historii użyto wówczas kapsuły podwodnej. Same prace konstrukcyjne trwały
ponad 9 lat, lecz po ukończeniu w 1777 r. powstał najokazalszy w ówczesnym królestwie Scholii most Rohrsheidt, który od tej
pory jest symbolem Kanikogradu. Cechą charakterystyczną są ogromne stalowe łańcuchy wykonane ze stali odlanej w hutach
Rohrsheidt. Do ich wykonania zużyto ponad 80 ton stali. Łańcuchy podtrzymują jezdnię, na której są 4 pasma ruchu. Podpory,
które spinają łańcuchy mają wysokość ponad 100 metrów, a sam most aż 380 m. Inną cechą charakterystyczną mostu są 4
kamienne posągi lwów, które mają strzec po przed zniszczeniem, a którym most został przyozdobiony w 1778 roku. Legenda
głosi, że podczas ceremonii ich odsłonięcia pewien szewc krzyknął głośno, że lwy są do niczego, bo nie mają języków. Na ten
okrzyk tłum zareagował bardzo żywiołowym śmiechem, a autor rzeźb ze wstydu rzucił się do rzeki i utonął. W rzeczywistości lwy
mają języki, są one jednak dokładnie schowane za kłami, a rzeźbiarz dożył późnej starości tłumacząc wszystkim dookoła, że
"lew to nie pies, żeby leżeć z wywalonym jęzorem". Most Rohrsheidt spina najdalej wysuniętą na wschód część miasta, w której
zbudowane są apartamenty i kanikogradzkie pałace łącząc Aleję Celtycką z ulicą Druidów. Z mostu widać doskonale park miejski
położony przy ratuszu oraz jeden z najbardziej urokliwych budynków Kanikogadu tzw. "willę regencką" księcia Delty Andrzeja von
Nuernberga. Na wprost mostu wznosi się pyszny pałac miejski będący własnością księcia Dolii Jakuba Lamperskiego.
|
Most Szachistów
Drugi w kolejności chronologicznej most kanikogradzki położony najbardziej na wschód. Most powstał
w miejscu dawnej przeprawy promowej na początku zakola rzeki. Jego budowa rozpoczęła się 3 lata po powstaniu mostu Rohrsheidt
i trwała prawie 18 lat. Wydłużający się okres konstruowania mostu spowodowany był narastającym kryzysem Faerie i Kanikogradu i
zamieszkami w Królestwie Scholii oraz napiętą sytuacją polityczną. Most został uroczyście otwarty w marcu 1798 roku przez króla
Vladraga III i pierwotnie nosił jego imię. Była to ostatnia wizyta tego monarchy w Kanikogradzie - krótko później wybuchła wojna
domowa zakończona klęską wojsk scholijskich, a most zyskał na krótko nazwę Mostu Wolności. Po roku 2002 kiedy to Wielki
Desant rozpoczął najnowszą historię Scholandii most uzyskał nazwę Mostu Szachistów. Nazwa pochodzi od niezwykle popularnej
w Scholandii, a w szczególności Kanikogradzie gry w szachy, która do dziś jest ulubionym hobby mieszkańców stolicy prowincji.
Nie przypadkiem najlepszy widok na most ma się z parku położonego na obrzeżach miasta (w okolicach słynnej Lisiej Nory - domostwa
Janusza Lisa), gdzie często spotykają się zagorzali szachiści i gdzie nie brakuje stolików do gry w tą najszlachetniejszą z gier.
Powodem budowy była nowopowstająca linia kolejowa łącząca Kanikograd i Scholopolis. Wypukłość łuku biegnie 134 metry nad
wodami leniwie płynącej Scholii. Funkcjonalny wykonany z szarej stali z hut Rohrsheidt łuk, pokryty 272 000 litrów szarej farby,
najtańszej, jaką można było wtedy dostać. Obszar, jaki trzeba było pomalować jest porównywalny z powierzchnią 60 boisk sportowych.
Most jest szeroki na 49 metrów, Zmieściło się tu osiem pasów ruchu, przejście dla pieszych, pas dla rowerów i podwójne tory kolejowe.
Istnieje również możliwość wspięcia się 200 stóp w górę i przejścia po łuku. Konstrukcja mostu waży 52 800 ton, w tym 39 000 ton sam
łuk. Przy budowie mostu zużyto: 122 000 m3 skał, 95 000 m3 betonu, 17 000 m3 granitu. Fundamenty na cztery wysokie na 89 metrów
pylony, które dźwigają całą konstrukcję mostu zostały wkopane 12.2 metra w ziemię i wypełnione betonem oraz specjalnym wzmocnionym
granitem. Most łączy najnowsze dzielnicą Kanikogradu - położoną na południowym brzegu Scholii mieszkaniowo-handlową oraz
rolniczo-przemysłową na północnym łącząc dwie ulice: Poetów i Górską, za którą znajduje Las Kanikogradzki.
|
Most Piotra Kalmusa
Leży w samym centrum miasta - rozpoczynając się koło Ratusza a kończąc obok przystani
rybackiej i łącząc jedną z głównych ulic Kanikogradu - Aleję Fanaberii da Vinci oraz Królewską. Jest najnowszy mostem Kanikogradu,
który ma ułatwić komunikację wewnątrz miasta. Zbudowany w 2003 roku przez ówczesnego prefekta Faerie Piotra Kalmusa, jednego
z najbardziej znanych mieszkańców Kanikogradu, wielokrotnego posła i marszałka Parlamentu. Konstrukcja mostu waży 30 000 ton,
a wykonana jest z szarego granitu pochodzącego z okolic Lampedusy. Na wylotach mostu stoją stylizowane figury Apolla wykonane
z marmuru ku czci Kalmusa, który posługiwał się przydomkiem greckiego boga. Posągi wykonano według szkiców znakomitej artystki
kanikogradzkiej Fanaberii da Vinci w kamieniarskich zakładach w Kanikogradzie. Most ma wysokość 280 metrów i znakomicie komponuje
się z Ratuszem Miejskim, z którego zresztą jest na niego najlepszy widok. Przez most prowadzi również trasa spacerowa kończąca się w
parku miejskim przy Ratuszu, do którego prowadzi odrębna nitka deptaka.
.
|
|
|