Latarnia jest jedyną budowlą w dzielnicy Wastok której powstanie datuje się na okres przed przybyciem rosyjskojęzycznych imigrantów. Jej projekt został stworzony przez słynnego architekta Jana z Krezu, który na przełomie XV i XVI wieku przyczynił się również znacząco do rozbudowy fortyfikacji wojennych w całej Sarmacji.

Latarnia od samego początku swego istnienia nosi imię małżonki wielkiego wodza Elmera I, wywodzącej się z plemienia Galonów. Tak jak latarnia oczekuje na powrót tych którzy opuścili dom i udali się w daleką podróż, tak Eda czekała na swego męża powracającego zwycięsko z licznych wypraw wojennych.

W historia latarnii nie odnajdujemy żadnych wiekopomnych wydarzeń aż do roku 1922, kiedy to pełniący służbę latarnik - Gniewko Sienkiewicz - uraczył się zbyt dużą ilością gellońskiego piwa "Mnich" i gdy przyszedł zmierzch nie był już w stanie zapalić świateł pokazujących statkom drogę do portu.

I tak oto w mroźną zimową noc - 11 grudnia - na brzegu wyspy rozbił się statek z Kronsztadzkimi uchodźcami, rozpoczynając nowy etap historii niewielkiej wysepki położenej w Zatoce Krezańskiej.

Gniewko Sienkiewicz został osądzony przez Cech Latarników, wtrącony do Lochów a następnie powieszony na szubienicy zbudowanej własnoręcznie przez nowych mieszkańców wyspy. Szubienica stoi po dziś dzien na Pl. Nadziei będąc przestrogą dla osób pełniących odpowiedzialne społecznie funkcje.