Nie jest cechą przypadkową, na stronie grzbietowej ciała przeważają kolory szrozielonkawe, czyniąc rybę słabo widoczną od góry, od spodu białawe, co chroni ją przed wzrokiem drapieżnika. W skórze znajdują się cztery rodzaje komórek barwnikowych: melanofory, lipofory, allofory i guanofory. , pierwsze trzy odpowiadają za barwę żółtą,, czerwona, niebieską i zieloną, ostatni za białą. Dzięki unerwieniu i hormonom, które kontrolują wydzielanie komórek barwnikowych, wiele ryb może zmieniać odcień skóry nawet w ciągu kilku sekund.

Czy ryba nas widzi? Gałka ryb jest lekko spłaszczona kulą, ryby są krótkowidzami, bardzo dobrze widzą na odległość ok 1 metra, ale przy czystej wodzie i akomodacji mogą rozróżniać przedmioty nawet do odległości 12 metrów. W optymalnych warunkach ryba widzi w wodzie nie gorzej od niejednego człowieka na lądzie, choć na ostrość jej widzenia wpływa kąt padania do wody i odbicia promieni słonecznych, zmętnienie wody, falowanie, roślinność, w zimie zaś grubość pokrywy lodowej. Z wody na brzeg ryba patrzy jak z ciemnego pokoju na jasno oświetloną ulicę i przy gładkiej powierzchni tafli może obserwować wędkarza na brzegu. Wszystkie ryby słodkowodne rozróżniają kolory, ale nie rozróżniają odcieni, – dlatego przynęty powinny mieć kolor zdecydowany. Natomiast strój wędkarza musi być raczej dostosowany do otaczającej przyrody, bo kolorowy łowca działa na ryby jak przysłowiowa płachta na byka.

Często się zdarza, ze ryba bierze przynętę i wypluwa. Impulsem są tutaj komórki smakowe zgrupowane w jamie glebowej, na głowie a niekiedy nawet na skórze. Najdokładniej ryby rozróżniają substancje słodkie i gorzkie, ale w ciągu swojego życia przyzwyczajają się do wielu subtelnych smaków Nos ryby to dwa dołki miedzy okiem a końcem pyska. Przez otworek przepływa woda, jej skład chemiczny rejestrowany jest przez pofałdowany nabłonek nerwowy w postaci impulsu zapachowego. Przynęta, więc nie tylko musi być smaczna, ale mieć określony zapach.

Ryba dokładnie rozróżnia dźwięki. Narząd słuchu umieszczony jest w tylnej części mózgoczaszki i składa się z trzech półkolistych przewodów, oraz woreczka z kamykiem słuchowym. Ryby reagują na różne dźwięki – mormyszka imituje dźwięk małych jazgarzy i okoni pobierających pokarm, łososiowate reagują na dźwięki przypominające brzęczenie owadów, suma wabi dźwięk wydawany przez pustą szklankę odwrócona do góry dnem i uderzanie nią o powierzchnie wody, miętus reaguje na dźwięk wydawany przez uderzające o siebie dwie błystki wahadłowe.

Jest to narząd umożliwiający rybie zanurzenie, a także reagujący na zmiany ciśnienia. Kiedy ciśnienie rośnie ryby wędrują w głąb toni , a gdy zmniejsza ryby sa bliżej powierzchni. Ryby źle tolerują wahania ciśnienie, dlatego najlepiej biorą przy ustabilizowanym tym parametrze.

Jeden z najbardziej czułych organów, dzięki niej duże i małe ryby odbierają precyzyjnie mikrofale informujące o każdej zmianie w środowisku. Każdy otworek linii jest ujściem na zewnątrz malutkiego kanalika wypełnionego śluzem, który wpada do dużego kanału, wewnątrz którego znajdują się grupy komórek czuciowych połączonych z nerwem błędnikowym. Tutaj tkwi tajemnica błystek wirowych czy wahadłowych, które wysyłają w wodzie określone mikrofale i stanowią podstawowy sygnał do ataku dla drapieżnika.