Srebrny Róg

Wiek XIX przyniósł Teutoni wiele zmian: gospodarczych jak i obyczajowych. Powstawały nowe fabryki, manufaktury, a bogacące się mieszczaństwo (burżuazja) wykorzystywała to biedniejsze (lud pracujący), które nie miał żadnych praw.

Wiek XIX to również wiek rewolucji i przewrotów w Teutoni i Srebrnym Rogu. Przykładem może być choćby Bunt chłopstwa w 1881 roku, który przyniósł wolność chłopom, teraz przyszła pora na wykorzystywane biedne mieszczaństwo, czyli lud pracujący.

Lud pracujący nie posiadał żadnych przywilejów, więc postanowił je wywalczyć, tak jak chłopi.

Wszystko się już zaczęło 1890 roku, za panowania Wilhelma II w fabryce włókienniczej należącej do Henryka Derta. Tam również pracowali, później nazwani Ojcami Rewolucji, Jeremiasz Farenhais, Robert Gerter i Fryderyk Du vallon, to oni podburzali lud w fabryce Derta, a potem działając po tajemnie w domu Gertera rozplenili ducha zrywu w innych fabrykach. Zyskali tysięcy zwolenników.

Postanowiono, że 25 lipca wszyscy robotnicy nie pójdą do pracy, tylko wezmą transparenty i wyjdą na ulicę i tak też się stało.

Słońce wstawało leniwie nad Srebrnym Rogiem, był to 25 lipca 1890 roku, tak jak ustalono na tajnym zebraniu w domu Gertera nikt nie poszedł do pracy, fabryki i hale świeciły pustkami, lud pracujący wyszedł na ulice miasta, wiedziony przez trzech Ojców Rewolucji pod pałac Cesarza. Wszyscy nieśli transparenty z napisami: "Wolności i pieniędzy" na ustach mieli okrzyki: "Precz z niewolą i tyranią".

Po przemarszu przez miasto rewolucjoniści doszli do Pałacu, wyłamano bramę i wkroczono na dziedziniec. Cesarz zdezorientowany wysłał swych ludzi i straż przyboczną by wygnać hołotę z dziedzińca. Ludzie wcale nie chcieli wychodzić, a więc zastosowano przemoc, straż zaatakowała bezbronnych ludzi, strzały z broni nagle rozerwały szyki buntowników, wszyscy uciekali, a zabici leżeli w kałużach krwi przez pałacem Cesarza.

Od tej chwili Farenhais, Gerter i Du vallon zrozumieli, że bez broni nie wywalczą sobie praw. A Cesarz wiedział, że zbliża się kolejny bunt, trzeba szybko przeciwdziałać. Wilhelm
II wysłał wojska do miasta, które patrolowały ulicę.

Ojcowie Rewolucji zastanawiali się w jaki sposób zdobyć broń. Jedynym wyjściem był jej zakup, Farenhais, Du vallon i Gerter sprzedali swój majątek, a za niego kupili broń, teraz uzbrojeni przygotowali plan, spotykali się w domu księdza Fryderyka Dasa, który popierał rewolucję.

Dnia 29 lipca 1890 roku znów lud pracujący wyszedł na ulicę, uzbrojony z karabiny maszerował na pałac cesarski. Po drodze zabito żołnierzy i zginęło też wielu rewolucjonistów. Po raz drugi ulice Srebrnego Rogu spłynęły krwią, krwią która była ceną wolności, trupy leżały w rynsztokach czekając na zbawienie.

Wyważono bramę Pałacu, chciano siłą dostać się do Cesarza. Wilhelm II się poddał, wpuścił do pałacu Ojców Rewolucji, księdza Dasa i jeszcze kilku przedstawicieli tłumu. Obradowano całą noc, by rankiem ogłosić pierwsze w Teutoni Prawa Dla Pracujących. Od tej pory, każdy robotnik miał prawo do dwóch dni wolnego w tygodniu, urlopu, opieki medycznej i mógł się organizować w związki zawodowe. Początkowo owe Prawa posiadał tylko Srebrny Róg, przez co w innych miejscowościach Cesarstwa były pomysły by zorganizować zryw, Wilhelm II obawiając się tego, więc w 1891 roku nadał Prawa całej Teutoni.

Rewolucja Lipcowa, bo tak jest nazywana, jest często pomijana przez historyków, ale jest to bardzo ważny rozdział w historii Teutoni i Srebrnego Rogu. Co do Ojców Rewolucji po osiągnięciu swego celu w roku 1896 zostali zamordowani, przez kogo i dlaczego tego nikt nie wie.