Wzniosłe Zasady Elfickie

1. Miłujemy i szanujemy naturę.
2. Każda żywa istota jest naszym przyjacielem.
3. Cenimy i kochamy wszelkie piękno.
4. Dążymy do wolności swego ciała, duszy i myśli.
5. Żyjemy w zgodzie z innymi religiami.
6. Przyjaźń i miłość są dla nas największym skarbem.
7. Wiara i nadzieja to nasze główne prawdy.
8. Staramy się nie żądać dużo od świata, a wiele dawać od siebie.
9. Znajdzie miejsce wśród nas każdy człowiek i "nieczłowiek".
10.Wierzymy w moce nadprzyrodzone oraz istoty kierujące się nimi i będące w ich posiadaniu.
11. Walczymy o dobro i dla dobra.
12. Ciągle uczymy się nowych zdolności.
13. W zależności od stopnia wtajemniczenia i czasu przynależności do naszego wyznania zyskuje się pewne umiejętności i siły.

1. Miłujemy i szanujemy naturę.

     Oznacza to, że chcemy widzieć w naturze pewną wielką i niepodzielną całość. Nie oddzielamy istot myślących od natury, wręcz przeciwnie łączymy go z nią, zapewniając harmonie miedzy ludźmi, między człowiekiem i wszechświatem, a także wewnątrz samego człowieka. Każdy z nas jest dzieckiem natury, nie możemy od niej się oddzielić, możemy natomiast z nią się zespolić.

     Wiele zła w świecie pojawia się z powodu odejścia człowieka od natury. Pozbawia on siebie własnych korzeni, odrywa siebie od Matki Ziemi, która przecież wszystkich nas żywi i wspiera. Moc nasza tez pochodzi od łączności naszej z naturą. Przecież nie jesteśmy dla niej obcymi i ona udzieli mocy swojej wszystkim, którzy jej poszukują. Radość i pokój powraca do serca człowieka, który potrafi zrozumieć i pokochać piękno natury.

     Nasz stosunek do natury określamy jako miłość. Nie jest to jedynie uczucie, jest to pragnienie głębokiej łączności ze wszystkim co nas otacza, pragnienie zatopienia się w jej pięknie i mocy. Gdy wchodzimy do lasu, nie niszczymy nawet jednego źdźbła trawy, słuchamy jedynie ciszy i wspaniałości świata, który nas otacza. Dzięki temu nasze wnętrze zespala się w jedna harmonijna całość z całością wszechświata. Miłość zakłada też odpowiedzialność za to, co czynimy czemuś, co kochamy. Natura jest naszą Matką i dlatego też należy się jej miłość. Mieszkając w sercu natury, podziwiając i zagłębiając się w jej tajniki, stajemy się istotami nowymi, które wsłuchując się w siebie, słyszą też muzykę całości świata. Czujemy wtedy, że nie ma oddzielenia człowieka od przyrody, tylko wielka Jedność. Ta jedność pozwala nam obcować z całym światem bez żadnych ograniczeń, tracimy poczucie czasu i przestrzeni, każdy najmniejszy szczegół staje się najważniejszy w życiu, a każda chwila jest najwspanialsza.

     Naturę też szanujemy, walczymy za jej czystość i piękno ze szlachetnością rycerzy, walczących o godność i szacunek dla swojej Pani. Nie możemy pozwolić, aby do naszych lasów i gór weszło zło i nieczystość.

     Łączność każdego człowieka z naturą jest niewidoczna, ale pewna. Jest ona mocniejsza, niż więź z bliskimi, niż z przyjaciółmi, czy też z samym sobą. Nie dozna pokoju ten, który nie potrafi wchodząc do lasu, czy też wstępując na szczyt góry zobaczyć swoja głęboka wewnętrzną łączność z tym pięknem. Czy ma sens zabieganie o względy innych ludzi, o poczucie satysfakcji, czy tez o sukces, jeśli zerwana jest więź ze źródłem wszelkiego szczęścia i radości, z Matką Naturą?

2. Każda żywa istota jest naszym przyjacielem.

     Nie ma ani jednej istoty na świecie, która nie byłaby dla nas obca. Zarówno rośliny jak i zwierzęta, istoty fizyczne i duchowe, słabe i potężne, mądre i pozbawione inteligencji, ludzie i Elfy – wszystkie istoty żywe są naszymi przyjaciółmi. Oznacza to również, że ani oni nie mogą nad nami panować, ani my nad nimi. Wspieramy się jednak nawzajem w naszych życiowych zadaniach i pragniemy tę przyjaźń zachować na zawsze. Jest to związane z podstawową naturą wszystkich żywych istot, które łączą się ze sobą jako uczestnicy wielkiego procesu życia. Życie bowiem jest wartością podstawową i nie można je nikomu zabierać poza skrajną koniecznością. Będąc w łączności z każdym żyjątkiem przeżywamy życie nieskończoną ilość razy: latamy jak ptak, pływamy jak ryba, bądź myślimy i odczuwamy jak istota, obdarzona rozumem. Dzięki tej przyjaźni jesteśmy w stanie wykorzystać dla wykonania swoich zadań olbrzymie moce, które kryją się w świecie istot żywych.

     Zresztą samo życie jest naszą potęgą. Właśnie takie głębokie poznanie tajemnicy życia i braterstwa wszystkich istot żyjących pozwalało Elfom osiągnąć wieczne życie. Braterstwo z każdą istotą życia jest też źródłem ogromnej radości i doświadczenia podstawowej jedności i integralności świata. Na każdym kroku Elf napotykał przyjaciela, którego radośnie witał, z którym potrafił rozmawiać i mógł też liczyć zawsze na jego pomoc.

     W morskich głębinach tez witały Elfa przyjaciele. Nie inaczej było w powietrznych przestworzach i w niewidzialnych sferach, do których Elf docierał dzięki wyczuleniu umysłu na kontakt z istotami bezcielesnymi. Taka przyjaźń może się stać również udziałem wyznawców Kościoła Elfickiego, jeśli oni podejmą się trudu spojrzenia w swoje wnętrza i zrozumienia jedności świata istot żywych.

3. Cenimy i kochamy wszelkie piękno.

Piękno otoczenia, piękno innej osoby, piękno myśli i uczucia – wszystko to stanowi podstawę naszego spojrzenia na świat. Źródłem natomiast piękna jest harmonia – doskonałe połączenie wszystkich części i elementów składowych, połączenie w pełni funkcjonalne, albowiem harmonia zakłada też doskonałe predyspozycje do działania skutecznego i pełnego mocy.

Piękno zatem jest wartością, którą nie tylko podziwiamy i kochamy, lecz także cel, do którego dążymy. Piękno możemy zaprowadzać zarówno w otoczeniu, jak i w nas samych. Piękno nie jest najczęściej stanem początkowym, lecz wynikiem długiego procesu wytrwałej pracy i szybko zanika, gdy jest zaniedbywane.

Piękno w nas jest połączeniem piękna ciała z pięknem serca i umysłu. Zatem przez wytrwałe ćwiczenia i pracę nad sobą staramy się nieustannie dążyć do harmonii w nas samych. Natomiast piękno w otoczeniu jest niczym innym, jak owocem naszej pracy nad eliminacja wszystkich nadużyć i brzydoty, która nieraz pojawia się w naszym otoczeniu. Brak piękna wymaga od nas natychmiastowej reakcji, albowiem jest to droga do zniszczenia ładu i harmonii na świecie, za który my wszyscy jesteśmy odpowiedzialni.

4. Dążymy do wolności swego ciała, duszy i myśli.

     Wolnością nazywamy stan, w którym wszystkie nasze decyzje i wybory życiowe zależą tylko od nas. Odrzucamy więc bezmyślne naśladowanie kogokolwiek, nie akceptujemy też żadne autorytety. Wszystko co robimy i do czego dążymy jest podążaniem naszą unikatową drogą życiową, która różni się od dróg wszystkich innych ludzi. Nie może więc nikt powiedzieć nam, jak mamy postępować i co mamy robić. Jest to wielka odpowiedzialność, ponieważ możemy popełnić błąd. Jest to jednak nasz własny błąd, który możemy w każdej naprawić. O wiele mniejsze jest niebezpieczeństwo, że popełnimy błąd, jeśli kierujemy się w wyborach własnym rozumem i intuicja, niż gdy ślepo podążamy za wątpliwymi autorytetami.

     Droga wolności jest drogą wolną od uzależnień. Nie oznacza to, że wyrzekamy się czegokolwiek. Przez wyrzeczenie człowiek też bardzo mocno wiąże się z tym, czego się wyrzeka, tracąc w ten sposób swoją wolność, szczególnie, jeśli nie rozumie do końca, po co się tego wyrzeka. Korzystamy z radości i uciech tego świata, nie jesteśmy jednak od nich uzależnieni. Korzystamy z tego, czego potrzebujemy w danej chwili, jak roztropny pracownik, który bierze potrzebny mu instrument i odkłada, gdy przestaje on odpowiadać temu, nad czym pracuje. Odrzucamy pogląd, że nasze pragnienia mogą być złe. Złe może być tylko nasze nastawienie do tych pragnień. Zło pojawia się wtedy, gdy pragnienia ograniczają naszą wolność, która jest wartością najwyższą. Czuwamy więc nad tym, aby nie uzależniać się od niczego: ani od przedmiotów, ani od osób, ani od idei. Wszystko jest dobre, ale we właściwym czasie.

     Wolność nasza polega też na tym, że nikogo i niczego nie potrzebujemy dla naszego szczęścia. Przyczyna szczęścia, zadowolenia i satysfakcji tkwi w nas samych. W każdej sytuacji życia możemy zachować spokój i pogodę ducha, jeśli jesteśmy wolni. Moc dla zachowania tego pokoju czerpiemy z naszego wnętrza, z głębin naszego serca, które jest wolne, piękne, a więc też potężne i mocne.

5. Żyjemy w zgodzie z innymi religiami.

     Kościół Elficki nie jest organizacją religijną, czy też kościołem w powszechnie rozumianym sensie. Jest to zgromadzenie ludzi o różnej orientacji religijnej, różnych poglądach i mentalności. Łączy ich jednak wspólna duchowość, podstawowa zasadą której jest powszechna tolerancja religijna.

     Uważamy, że wszystkie religie tak naprawdę uczą tego samego, różnice natomiast powstały z powodu rozwoju tej czy innej religii w innych społecznym środowisku, w różnych miejscach i czasach. Ewolucja religii przystosowuje je do określonej grupy ludzkiej, która poszukuje w religii zaspokojenia swoich religijnych potrzeb.

     Kościół Elficki nie zamierza więc być ani kościołem, ani super-kościołem. Uważamy, że każdy człowiek powinien pozostać przy takiej wierze, która daje mu najwięcej pożytku, pomaga mu w życiu i pozwala na kontakty z ludźmi, którzy myślą tak samo. Religijność jest jedną z funkcji naszej istoty, więc nie można jej zaprzeczyć. Również człowiek niewierzący, czy też agnostyk posiada jakiś rodzaj ekspresji, którą można nazwać „religijną”.

     Kościół Elficki szanuje obrzędy i nauczanie innych religii, nie uważa jednak za stosowne, gdy ktoś próbuje narzucić swoje poglądy religijne komuś innemu. Każdy człowiek szuka prawdy w sposób unikatowy, swoisty tylko dla niego, więc często te próby poszukiwania maja postać religijną. Nie jest to bynajmniej jedyna droga, ale bardzo częsta. Religia staje się elementem mentalności takiego człowieka i dlatego też duchowość powinna się dostosować do jego potrzeb religijnych.

     Każda religia zawiera w sobie prawdę (szczególnie w przypadku mistyki), często jednak ta prawda jest zmieszana z fałszem i zakłamaniem. Pragniemy, aby każdy z tych, którzy przychodzą do Kościoła Elfickiego zostali przy takiej religii, która zaspokaja ich potrzeby, lecz aby też widzieli jej braki i mankamenty. Nie ma bowiem idealnej religijności, nie ma w niej całkowitej doskonałości, podobnie zresztą jak w innych instytucjach ludzkich.

6. Przyjaźń i miłość są dla nas największym skarbem.

     Wszystkich ludzi, którzy przychodzą do nas uważamy za naszych przyjaciół. Dążymy do tego, aby odnosić się do wszystkich z miłością i szacunkiem. Wtedy dopiero można odczuć największą prawdę naszego istnienia: że wszyscy jesteśmy jednością. Nie wprowadzamy więc podziałów, lecz jednoczymy się ze wszystkimi w miłości. Nie oznacza to jednak, że nasze relacje są przesłodzone. Wręcz przeciwnie, zdajemy sobie sprawę z tego, że miłość zakłada odpowiedzialność. Bez odpowiedzialności nie ma miłości, byłoby to równoznaczne z porzuceniem ukochanych z ich problemami i trudnościami życiowymi bez pomocy. Miłość nie oznacza jedynie uczucia, jest to po prostu przyjmowanie każdego człowieka takim, jaki on jest, bez wyjątku, bez odrzucania, bez wybrzydzania. Każdy człowiek jest piękny, lecz jego piękno jest nieraz przesłonięte strachem i bólem. Od nas zależy, czy przyjmiemy go z miłością – takim jaki on jest, czy też odwrócimy się od niego.

     Miłość wymaga od nas nieraz zadania komuś bólu. Każdy człowiek, przychodzący do nas jest chory, jego serca toczy choroba strachu, nienawiści, zazdrości, pychy, albo zaślepienia. Nie chce on jednak często wyleczyć się ze swojej choroby, tylko doświadczyć ulgi. W takiej sytuacji miłość polega na tym, aby zastosować kuracje, często bolesna, lecz prowadzącą do uzdrowienia.

     Miłość otwiera nasze serce na cierpienia innych, lecz nie potrafimy pomóc innym bez pomocy samym sobie. Zatem miłość musi być skierowana przede wszystko do siebie samego. Powinniśmy najpierw przyjąć siebie takimi jakimi jesteśmy. Jesteśmy bowiem piękni, lecz nasze piękno musi być wydobyte na zewnątrz poprzez liczne kroki, z których pierwszym jest akceptacja siebie, jest miłość skierowana na własną osobę. Powinniśmy zrozumieć, że jesteśmy kimś wartościowym i jedynym w swoim rodzaju, bez każdego z nas bowiem świat byłby niepełny, a harmonia byłaby zaburzona.

     Miłość jest też wielką mocą. Dzięki niej potrafimy uczynić dużo więcej, niż gdybyśmy kierowali się nienawiścią. Miłość bowiem jest podstawą istnienia świata, tylko miłość jest w stanie połączyć wszystkie części kosmosu w jedna całość. Miłość bowiem jest dawaniem siebie bez oglądania się na korzyści, zaangażowaniem w powszechny proces twórczy, miłość jedynie pozwala na to, że jesteśmy razem i jesteśmy jednością!

7. Wiara i nadzieja to nasze główne prawdy.

     Mówiąc o wierze i nadziei nie rozumiemy tych pojęć jako ślepego przyjmowania jakiś prawd, tylko jako zasady w relacjach międzyludzkich. Jesteśmy bowiem przekonani, że prawdziwie harmonijnymi relacjami są relacje, oparte na wzajemnym zaufaniu. Jesteśmy wszyscy dla siebie nawzajem przyjaciółmi i tak naprawdę chcemy sobie nawzajem pomóc. Nie da się zbudować trwałej wspólnoty ludzi bez wzajemnego zaufania, bez przyjmowania słów takimi jakie one są, bez pełnego otwarcia się na innego człowieka. Wierzymy innym ludziom, gdy oni mówią i działają. Przecież po to mamy język, aby przekazywać sobie prawdę! Przecież po to mamy słowa, aby były zgodne z czynami. Nie oznacza to jednak, że my bezkrytycznie przyjmujemy wszystko, co mówią inni ludzie. Mamy własny rozum i dlatego też badamy każde słowo i każde zjawisko w świecie pod kątem jego zgodności z powszechna harmonią. Dopiero w ten sposób możemy dojść do prawdy i oddzielić ją od kłamstwa, które jest zaburzeniem porządku i dziełem zniszczenia. Gdy ktoś mówi nieprawdę, wskazuje tym samym jednocześnie na to, że dla niego język przestał spełniać swoja właściwą rolę i stał się narzędziem zła i zniszczenia.

     Jesteśmy poza tym optymistami, nasza nadzieja jest zbudowana na przekonaniu, że każda następna chwila przyniesie coś dobrego, jakiś dar natury, którego nie oczekujemy, tylko zawsze jest to dla nas miłą i ciekawą niespodzianką. Nie troszczymy się więc o to, co będzie za chwile, żyjemy tylko chwilą obecną, którą chcemy przeżyć w pełni. Tylko to daje nam moc kroczenia przez życie z mocą i pewnością. Nawet w najbardziej trudnej sytuacji nie porzucamy nadziei, jesteśmy bowiem dziećmi natury, która sama się zatroszczy o nas, dając nam moc wytrwania.

8. Staramy się nie żądać dużo od świata, a wiele dawać od siebie.

9. Znajdzie miejsce wśród nas każdy człowiek i "nieczłowiek".

10.Wierzymy w moce nadprzyrodzone oraz istoty kierujące się nimi i będące w ich posiadaniu.

11. Walczymy o dobro i dla dobra.

12. Ciągle uczymy się nowych zdolności.

13. W zależności od stopnia wtajemniczenia i czasu przynależności do naszego wyznania zyskuje się pewne umiejętności i siły.