Przed kilkoma minutami ogłoszeniem wyroku zakończył się proces Nikolaosa Mikisigosa, który został uznany winny zarzucanego mu posiadania aż szesnastu tożsamości będących obywatelami Surmenii. Wyrok, skazujący Mikisigosa i jego klony na wydalenie z państwa, jest – wg. słów geronty, Petrosa Domestosigosa – „sygnałem, że żadnego kloningu Demokracja nie będzie w żadnej mierze tolerować”.
Z uwagi na znaczenie tej sprawy Fona zdecydowała się przedrukować całe brzmienie wyroku z Dziennika Praw Demokracji Surmeńskiej.
Wyrok
w imieniu Demokracji SurmeńskiejGeruzja w składzie: geronta Petros Domestosigos,
po rozpoznaniu i przeprowadzeniu rozprawy w sprawie Demokracja Surmeńska vs. Nikolaos Mikisigos,
oskarżonych o posługiwanie się wieloma tożsamościami – w tej liczbie występują współoskarżeni Aleksios Alvanis vel Soufronjos, Alexandros Makjanos, Demetria Limani, Elena Koljas, Eratostenes Heljodoros, Evangelos Eljos, Filozos Plofatis vel Theocharistis, Kristoforos Kamballis, Maximos Metaxas vel Isaakios, Mihailos Laskaris, Nikos Anastosigos, Odysseas Charoulis-Skitjos, Viktorjos Pappas, Wangelis Xolonis, Zenovjos Skitjos – na podstawie par. 14 ust. 9 Kodeksu Karnego Demokracji Surmeńskiej,
I. Uznaje oskarżonego Nikolaosa Mikisigosa winnym zarzucanych mu czynów i wspólnej tożsamości dla w/w wymienionych współoskarżonych,
II. Skazuje Nikolaosa Mikisigosa na karę wydalenia z państwa, która obejmuje wszystkie w/w tożsamości.
III. Postanawia, z uwagi na szczególny interes państwa i potrzebę przywrócenia wiarygodności instytucjom demokratycznym i całej Surmenii zarządzeniu wykonywania kary z momentem ogłoszenia wyroku, zachowując prawo skazanych do wniesienia odwołania, w ciągu 7 dni od dnia jego ogłoszenia, następującymi drogami komunikacji: pocztą elektroniczną na adres pdomestosigos@o2.pl lub wiadomością za pośrednictwem komunikatora Gadu-Gadu na numer 57248945.Uzasadnienie
Niniejsze postępowanie sądowe odbywało się pod duża presją okoliczności. Podniesienie faktu zbieżności adresów IP najwyższych osób w państwie spowodowało zarówno zamieszanie w Surmenii, jak wpłynęło na opinię międzynarodową na temat Surmenii. Proces toczył się przy licznych oskarżeniach o stronniczość sądu i dokonywanie politycznego linczu. Geruzja jest zmuszona te zarzuty odrzucić – proces i wyrok jest oparty na prawie Surmenii, a analiza winy była przeprowadzana wyłącznie na podstawie przedstawionych dowodów, a nie politycznych sympatii czy interesów.Na samym wstępie należy podkreślić, że w zaistniałej sytuacji nie może być uznane za konieczne stwierdzenie wspólnego adresu IP do stwierdzenia podwójnej tożsamości. Jak wskazano w trakcie postępowania – wszyscy podejrzani korzystali na pewnym etapie z tzw. proxy, czyli metody na ukrycie swojego IP za IP serwera pośredniczącego, najczęściej z zagranicy. Pojedyncze sytuacje, gdy stwierdzono zbieżność adresów IP między poszczególnymi osobami należy tłumaczyć jako pomyłkę w zastosowaniu tej metody, która – jak należy domniemywać, jeżeli nie zostało udowodnione przeciwnie – służyła ukryciu prawdziwej tożsamości. Żaden z oskarżonych nie wyjaśnił w toku postępowania przyczyny stosowania mechanizmu proxy.
Pierwszym, niejako bazowym zarzutem wobec oskarżonych jest zbieżność adresów oskarżonych Demetrii Limani oraz Nikolaosa Mikisigosa. Zgodnie z przedstawionymi wyjaśnieniami jest ona spowodowana wspólnym zamieszkaniem. Takie wyjaśnienie jest jednak w świetle prawa niewystarczające – prawo wymaga jednoznacznego udowodnienia rozdzielności realnych osób fizycznych korzystających z tego samego IP. Zarówno dostojna Limani, jak i dostojny Mikisigos odmówili przedstawienia dowodów przewidzianych ustawą o osobach fizycznych.
Wbrew przekonaniu oskarżonych, oświadczenie, złożone przez dostojnym Surmą – podkreślmy, przed objęciem przez niego funkcji efety – nie miało w żadnym razie charakteru oficjalnego i nie uwalniało oskarżonych od konieczności wyjaśnienia tej zbieżności przed czynnikiem oficjalnym.
W trakcie składania wyjaśnień oskarżeni niemal całkowicie pominęli wątek powiązania adresu IP dostojnej Limani (a za jej pośrednictwem i dalszej zbieżności – również dostojnego Mikisigosa i Pappasa) z osobą Mihailosa Laskarisa, który – wedle słów samego oskarżonego Mikisigosa – miał być jednym z klonów Skitjosa. Wypowiedź dostojnej Limani, która stwierdziła, że zalogowała się na prośbę oskarżonego Laskarisa, aby zagłosować w jego imieniu są nie tylko niewystarczające, ale i niezgodne z przedstawionym materiałem dowodowym – gdzie to samo IP mają wypowiedzi niebędące głosowaniem. Również istnienie powiązań IP między kontami Nikolaosa Mikisigosa, Demetrii Limani, Mihailosa Laskarisa za pośrednictwem osoby ex-obywatela Konstantinosa Mikisigosa należy uważać za znaczące.
Należy zauważyć, że jest koniecznie dodanie na tej podstawie stwierdzonej wcześniej (6 stycznia) zbieżności IP między Mihailosem Laskarisem a Isaakiosem. Sprawa nie została wówczas rozwiązana z tytułu nieobecności Efety, a jedynym dowodem ze strony oskarżonych było ich oświadczenie, co nie jest wystarczające w myśl obowiązującego prawa.
Zgodnie z ustawą o osobach fizycznych w przypadku zbieżności adresów IP istnieje (inaczej niż w przypadku innego typu zarzutów) domniemanie winy, które dopiero w toku postepowania oskarżony musi obalić. Pomimo to, oskarżeni nie odnieśli się do tej kwestii w trakcie postępowania, co jest, zgodnie z prawem, przesłanką wystarczającą dla orzeczenia o winie, przynajmniej w stosunku do osób bezpośrednio powiązanych numerami IP (Mikisigos, Limani, Pappas, Laskaris, Isaakios).
Osobną kwestią jest stwierdzona przez Efetę zbieżność adresów IP między osobą Wangelisa Xolonisa i Kristoforosa Kambalisa. Ta zbieżność – niepowiązana wprost z innymi osobami – jest osobną podstawą do stwierdzenia winy. Analiza przypadku jest jednak utrudniona ze względu na – niewyjaśnione – zniknięcie konta tego ostatniego, najpóźniej zamieszkałego w Surmenii z oskarżonych.
W sytuacji pozostałych oskarżonych brak jest jednoznacznej zbieżności IP. Geruzja zdecydowała się jednak, na podstawie zeznań i przedstawionych dowodów przychylić się do opinii oskarżenia, jako najbardziej prawdopodobnego wytłumaczenia. Geruzja stwierdza, że działania oskarżonego Mikisigosa, tj. pozbawienie obywatelstwa według własnego uznania na podstawie rzekomego przyznania się do winy przez Zenovjosa Skitjosa miało charakter zacierania śladów i odwracania uwagi od swojej osoby. Bezprawny charakter odebrania obywatelstw (przyznanie się Skitjosa nie jest dowodem w stosunku do pozostałych) i arbitralny wybór osób, którym to obywatelstwo odebrano (oskarżony zeznał, że sam intuicyjnie ocenił, kto jest klonem Skitjosa) wskazuje na odmienny od deklarowanego zamiar oskarżonego Mikisigosa.
Wszystkie osoby, którym odebrano obywatelstwo faktycznie sprawiały wrażenie bycia klonami. Korzystały z proxy łącząc się z systemami Surmenii, pojawiały się stosunkowo rzadko i na krótko, jedynie „podtrzymując egzystencję” (i prawa obywatelskie). Wobec niektórych należy wspomnieć występujące wcześniej sytuacje kontrowersyjne – sprawa Anastosigos-Heljodoros, która sprawiała wrażenie „pomyłki” klonera, który zalogował się i napisał coś z innego konta niż powinien. Z tego tytułu Geruzja uznaje prawidłowość „diagnozy” oskarżonego Mikisigosa, co do odebrania im obywatelstwa. Geruzja jednak zauważa, że manewr odcięcia się od „ewidentnych” klonów i zatarcia śladów nie powiódł się z przyczyny powiązania oskarżonego Mikisigosa adresem IP z w/w klonami.
Na przekonanie Geruzji o winie oskarżonego złożyły się m.in. sprzeczności w przedstawionych zeznaniach. Zgodnie z udzielonymi w trakcie postępowania wyjaśnieniami, oskarżony Viktorjos Pappas miałby być osobą realną, zamieszkującą wraz z Nikolaosem Mikisigosem i Demetrią Limani. Pozostaje to w niewyjaśnionej sprzeczności z faktem, że jedną z osób pozbawionych obywatelstwa przez Nikolaosa Mikisigosa na podstawie rzekomej wiadomości od Zenovjosa Skitjosa o posiadanych klonach był właśnie Viktorjos Pappas.
Geruzja wyklucza możliwość popełnienia tak daleko idącej pomyłki w działaniu względem osoby znanej realnej – i widzi w tej sprzeczności błąd w zeznaniach, wskazujący na ich niewiarygodność i ich tworzenie post factum.
Podsumowując, Geruzja uznaje, że zestawienie wszystkich dowodów i okoliczności zdarzeń pozwala nam dojrzeć pełen obraz sytuacji – sytuacji niewątpliwie chorej z punktu widzenia prawa, jak i całego społeczeństwa. W opinii Geruzji miało miejsce bezprecedensowe opanowanie sceny politycznej przez osobę (względnie osoby, jednak z racji zbieżności IP i odmowy przedstawienia dowodów nie da się tego zweryfikować) korzystające z wielu tożsamości, która zwodząc pozostałych obywateli była w stanie utrzymywać się przy władzy, przejmując ją kolejnymi tożsamościami.
Sytuacja ta nie ma chyba precedensu nie tylko w Surmenii, ale i w reszcie mikroświata – przynajmniej w zakresie wiedzy Geruzji. Oszustwo, którego dopuścił się oskarżony nie tylko zatrzęsło porządkiem społecznym w Surmenii, ale i nadwyrężyło opinię całej Demokracji w oczach innych mikronacji. Dlatego też kara wydalenia dla oskarżonego i wszystkich jego tożsamości jest jedyną możliwą – nie tylko jako właściwa kara za popełnienie przestępstw względem Demokracji i Narodu, ale i jako sygnał, że żadnego kloningu Demokracja nie będzie w żadnej mierze tolerować.
Geruzja pragnie nadmienić, że postępowanie to wskazało na szereg niedoskonałości, jakie dotyczą systemu informatycznego, z którego korzysta Demokracja Surmeńska. Poza częściowo uzupełnionym już brakiem blokady adresów proxy, we znaki dał się brak istnienia mechanizmu, który zapisywałby działania o charakterze administratorskim – takie jak usuwanie postów, wątków a nawet całych kont (oskarżony Kamballis). Brak możliwości jednoznacznego ustalenia, kto spośród administratorów był za to odpowiedzialny jest powodem braku zaufania dla osób posiadających uprawnienia administratorskie, które w przypadku braku przyznania się osoby wykonujące działania nie mogą (jeżeli akurat byli obecni i zalogowani) oczyścić się z podejrzeń.
W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.
(-) Petros Domestosigos,
geronta
fonagazeta.wordpress.com 