Znajduje się około 10 kilometrów od Kanikogradu,
powstał w okresie neolitu. Jednak nie wszystkie elementy
budowli zostały wzniesione w tym samym czasie. Ustalono,
że budowa miała trzy główne fazy mieszczące się w przedziale
czasowym od początków III tysiąclecia do schyłku II tysiąclecia
p.n.e. Naukowcy sprzeczają się o to, kto był budowniczym
tego tajemniczego okręgu. Wielu uważa, że byli nimi Celtowie
zamieszkujący w tym czasie te ziemie, ale nie wyklucza
się teorii, że został on budowany przez jeden z wędrownych
ludów zamieszkujących w tym czasie obszar Faerie. Nieznane
jest także do końca zastosowanie tej budowli, najpopularniejsze
hipotezy na ten temat głoszą, że krąg był obserwatorium
astronomicznym lub świątynią. Wśród miejscowej ludności
krąży opowieść, że jest to grób starożytnej celtyckiej
królowej Boudicci, zmarłej w 60 r. n. e. Tajemniczość
i niepowtarzalność tej budowli przyciąga w to miejsce
wielu turystów.
Ferkel
Zespół ortodoksyjnych klasztorów górskich w Dolii,
położonych na wysokości 1200 -1300 m n.p.m. w dolnych
partiach gór Ferkel. W 1336 r. mnich pochodzący z Vesper
założył pierwszy klasztor św. Mihaela na jednej ze skalnych
iglic. Później zbudowano jeszcze 23, ale niektóre z powodu
usytuowania legły w gruzach pod koniec XVIII w. Nie wiadomo,
w jaki sposób pierwsi mnisi wdrapywali się na niemal pionowe
skały. Być może wbijali kołki w otwory w skale i wciągali
materiały budowlane na wierzchołek. Przypuszcza się też,
że używali latawców, którymi wciągano solidne liny, a
z nich wykonywano pierwsze drabiny sznurowe. Klasztory
były od zawsze ostoją religii i kultury dolijskiej. Ich
wnętrza są zdobione pięknymi freskami przedstawiającymi
najróżniejsze sceny biblijne. Od XIX w. klasztory zaczęły
podupadać. Jednak na początku XX w. wykonano w skałach
stopnie, prowadzące do zachowanych sześciu klasztorów.
Dzisiaj powraca tutaj coraz więcej mnichów i mniszek.
Do ich obowiązków należy także oprowadzanie turystów,
którzy przybyli obejrzeć to wyjątkowe miejsce.
Faerie
Faerie to kraina naturalnych lasów, dlatego na tym terenie od wieków rozwijał się przemysł drzewny. Transport drewna na duże odległości był dość kłopotliwy, dlatego pod koniec XIX w. zaczęto zastanawiać się nad budową środka transportu, który byłby tani i dość szybki. Idealnym rozwiązaniem okazała się budowa kolejki wąskotorowej. Pierwszy odcinek łączący Veex(miejsce, w którym wycinano najwięcej drzew w tamtym okresie) z Moonglow, powstał w 1891 r. i miał długość 40 km. Kolejne dwie trasy(Vorgg - Moonglow 32 km. i Loc Awalach -Veex 68 km.) powstały z inicjatywy ówczesnego króla Scholii Adamasta III, który posiadał częściową władzę na tym terenie. Drewno z Niziny Ferie trafiało do Moonglow skąd koleją normalnotorową było rozwożone po różnych regionach Scholandii. W miasteczku odprawiano wówczas dziennie jedną parę pociągów osobowo-towarowych i trzy do pięciu towarowych wywożących drewno. 1946 r. wzeszła w życie ustawa "O ochronie szcholandzkich lasów", znacznie zmalała wtedy wycinka lasów na tym obszarze. Po 4 latach w ogóle jej zaniechano, gdyż była nieopłacalna na tak małą skalę. W 1950 r. na trasę wyruszył ostatni parowóz i przez kolejne 40 lat tory stały puste. Od roku 1990 wznowiono ruch na trasie Vorgg - Moonglow, ale kolejka zamiast drewna przewozi turystów, którzy z okien wagoników obserwują piękną przyrodę i kosztują celtyckich specjałów podawanych podczas jazdy.
Pałac letni Królów Scholii
Znajduje się na przedmieściach
Kanikogradu. Wybudowany z inicjatywy Króla Scholii Vladarga
I w latach 1718 - 1725 przez kanikogradziekiego architekta
Alana Mansa. Jest to przykład wspaniałej budowli klasycyzmu
barokowego. Od strony frontowej pałacu znajdują się 3
dziedzińce, obramowane skrzydłami: Dziedziniec Kanikogradzki,
Dziedziniec Królewski i Dziedziniec Złoty. Główny korpus
pałacu flankują skrzydła boczne. Do skrzydła północnego
przylega kaplica pałacowa. Elewację ogrodową o długości
580 m tworzy ryzalitowy korpus i skrzydła boczne. Olbrzymi
ogród, realizowany wg planów samego króla Vladarga I.
Należy do najpiękniejszych w v-świecie. Obejmuje m.in.:
parter wodny z basenami, ozdobiony alegoriami rzek scholijskich,
dwutraktową Aleję Królewską, wielki kanał, długość 1562
m, oranżerię, liczne pawilony oraz rzeźby. Od początku
swego istnienia pełnił on funkcję pałacu letniego. W 1754
r. ówczesny Król Scholii Linrid I wprowadził wysokie cła
na drewno importowane z obszarów Faerie. Niezadowoleni
drwale i kupcy postanowili spalić pałac i zabić króla,
kiedy ten odpoczywał w Kanikogradzie. Zachodnia część
budynku znacząco ucierpiała w wyniku pożaru. Król bezpiecznie
zdążył opuścić pałac, kazała też odnowić zniszczoną część
budynku, a niedoszłych zabójców zgładzić i spalić w pałacowych
ogrodach. Wywołało to bunt mieszkańców Kanikogradu, postanowili
oni nie wpuścić Króla Linrida już nigdy do miasta. Tak
też się stało, pałac odwiedził dopiero kolejny władca
Scholii Linrid II w 1770 r. Przez kolejne lata królewska
rezydencja była już tylko świadkiem chlubnych zdarzeń
np. podpisania "Konwencji kanikogradzkiej" mówiącej o
ochronie środowiska Scholandii (1867 r.). Dziś znajduje
się tu "Muzeum płacowe", w którym możemy podziwiać XVIII
wieczne wnętrza, meble, portrety królów i ich pamiątki.
Jedno ze skrzydeł pałacu jest zamknięte dla zwiedzających
to właśnie tu podczas wizyt w Kanikogradzie mieszka Król
Armin Frederik.
