Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
|
Przygotowanie do operacji
Pod koniec 1944 roku wojska scholandzkie zostały już wyparte z terenów Sarmacji. Działania partyzantki sarmackiej doprowadziły do ewakuacji garnizonów okupacyjnych i jednostek liniowych. Nadal jednak twardo stali na wyspie Awara, punkcie o znaczeniu strategicznym ,położonym w cieśninie pomiedzy kontynentem a Sarmacją. Scholandzka Kwatera Główna ani myślala opuszczać Awary. Starano się regularnie zaopatrywać wyspę w paliwo, amunicję, żywność i lekarstwa. Jednak działania lotnictwa alianckiego skutecznie im to uniemożliwiało. Dlatego główny ciężar zaopatrywania obrońców spoczął na nocnych transportach na pokładach szybkich niszczycieli lub okrętów podwodnych (sytuacja podobna do słynnych Tokio Express, znanych z kampanii na Guadalcanalu). Na wyspie stacjonowało 16 000 żołnierzy z pod znaku czarnych kotów. Na artylerię obrony wybrzeża składało się 6 dział kalibru 210 mm, umieszczonych parami w trzech miejscach, 8 dział kal. 150 mm i 12 haubic kal. 105 mm. Do obrony przeciwlotniczej oddelegowano 4 podwójnie sprzężone armaty przeciwlotnicze kal. 128 mm, 8 armat plot. kalibru 88 mm, 10 działek plot. kalibru 37 mm i 15 szybkostrzelnych działek kalibru 20 mm. Obronę przeciwdesantową stanowiło 10 armat piechoty kalibru 150 mm, 6 armat piechoty kal. 75 mm, 4 działa ppanc. kal. 50 mm, oraz 5 działek ppanc. kalibru 37 mm. Dodatkowo obrońcy posiadali 9 czołgów Panzer II i 4 czołgi Panzer IV. Obrońcy byli też wyposażeni w 48 cekaemów MG 42. Część z nich była umieszczona w nowo wybudowanych bunkrach i umocnieniach ziemnych, część przydzielono do drużyn, które mogły być szybko przerzucane w najpotrzebniejsze miejsca. Obroną dowodził gen. Kubena. Generalnie Szefostwo Połączonych Sztabów znało rozmieszczenie i ilość sprzętu obrońców Awary. Stało się to głównie dzięki dobremu rozpoznaniu lotniczemu. Samoloty z 15. Skrzydła Bombowców Ciężkich baridajskiego lotnictwa rozpoczęły fotografowanie wyspy już we wrześniu 1944 roku. Pierwszy baridajski Liberator pojawił się nad wyspą dokładnie 15 września. Został powitany agresywnym ogniem przeciwlotniczym, co świadczyło o tym, że Scholandczycy mają zamiar bronić się do końca. Samoloty 15. Skrzydła dokonywały regularnych misji rozpoznawczych, dokładnie co trzy dni. Od połowy października latano już codziennie, aby oceniać zniszczenia jake wyrządziły obronie ataki lotnicze aliantów. Ofensywa bombowa przeciwko Awarze rozpoczęła sie w połowie października. Bombardowań dokonywały samoloty startujące z baz położonych na południu Sarmacji. Często też nalotów dokonywały samoloty pokładowe startujące z baridajskich i brugijskich lotniskowców. Za każdym razem wyprawy bombowe otrzymywały silną eskortę myśliwską. Co prawda jednostki lotnicze stacjonujące na wyspie zostały zmiecione już podczas pierwszego nalotu, jednakże liczono się z możliwością ataku myśliwców stacjonujących w nie tak znowu dalekiej Scholandii. 23 października 1944 poraz pierwszy pod Awarę podeszły pancerniki (w tym sarmacki "Sarmacja") oraz krążowniki. Był to znak, że inwazja już blisko. Tego samego dnia do akcji poraz pierwszy wkroczyła pierwsza sarmacka jednostka lotnicza - 9. Dywizjon Szturmowy. Plan opracowany przez Szefostwo Połączonych Sztabów zakładał desant morski na trzech oznaczonych kolorami odcinkach - Białym, Żółtym i Zielonym. Lądować miały trzy dywizje: sarmacka 1. Gellońska Dywizja Piechoty Morskiej (dzisiejszy 1. Gelloński Pułk Piechoty Morskiej), baridajska 2. Dywizja Piechoty Morskiej i brugijska 27. Dywizja Piechoty. Dowódcą lądowania został brugijski generał Reynders. Dowódcą 3. Floty Desantowej, czyli jednostek które bezpośrednio brały udział w desancie (barki desantowe, amfibie) był baridajski admirał Turner. Wsparcie ogniowe zapewniały 34. Grupa Operacyjna pod dowództwem Brugijczyka - adm. Doormana, oraz 36. Grupa Operacyjna dowodzona przez Sarmatę - adm. Czernickiego. Bezpośrednie wsparcie lotnicze zapweniały samoloty 35. Grupy Operacyjnej baridajskiego admirała Shermana, oraz 37. Grupa Operacyjna dowodzona przez Brugijczyka - adm. van Voorst tot Voorst. Rozpoczęcie inwazji wyznaczono na dzień 11.11.1944. |
Ta witryna jest dostępna na licencji: Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 2.5 Poland.