cienka linka przeznaczona do połowu ryb. Dawniej wykonywana z końskiego włosia. Obecnie wytwarzana z tworzyw sztucznych w laboratoriach przy zastosowaniu najnowszych technologii, co czyni żyłkę prawie nie widoczną w wodzie i odporną na ścieranie. Istnieją różne rodzaje żyłek: od miękkich do twardych, nieskręcających się, o różnej rozciągliwości, stosowane do różnych metod połowu. Możemy z nich wyodrębnić trzy rodzaje:

- z tworzyw sztucznych, tzw. monolityczne
- wielowłóknowe plecionki
- sznury muszkarskie

Żyłka pływająca czy tonąca ? Żyłki tonące są zazwyczaj barwy ciemnej. Mają zastosowanie w wędkarstwie gruntowym i często w wędkowaniu metodą spławikową (metoda odległościowa). Niemniej barwa żyłki używana do metody gruntowej lub odległościowej nie ma żadnego wpływu na wynik połowu, ale charakteryzuje się inną cechą - szybko się zatapia w wodzie, co jest bardzo ważne przy tych metodach łowienia. Żyłki bezbarwne lub z odcieniami szarości, zieleni i błękitów są zazwyczaj żyłkami pływającymi .Można je stosować do metody spławikowej jak i gruntowej, na przykład w rzekach. Mają również zastosowanie w łowieniu powierzchniowym na kulę wodną(skuteczna metoda na złowienie karpia na skórkę chleba) a także w metodzie bolońskiej oraz w przepływankach. Produkowane są też żyłki w kolorach fluorescencyjnych, np. seledynowe lub oranżowe. Te mają zastosowanie w metodzie spininngowej , chociaż wędkarze wykorzystują je coraz częściej w metodzie gruntowej (drgająca szczytówka) na rzekach. Na pewno wielu z was może się zdziwić, dlaczego fluorescencyjne? Czy tylko dlatego że poprawiają widoczność zarzuconych do wody zestawów, co eliminuje splątanie się dwóch wędek równocześnie. Kto łowił na rzece na dwa ustawione blisko siebie federy ten wie jak to jest. Żyłki cechuje pewna rozciągliwość, która na ogół nie przeszkadza w wędkarstwie gruntowym i spławikowym. Dodatkowo amortyzuje zacięcia jak i siłę zahaczonej ryby. Jednak żyłka o sporej rozciągliwości nie nadaje się do łowienia na dużych odległościach, ponieważ utrudnia to zacięcie ryby. Takich żyłek nie stosuje się przy połowach karpi (metodą włosową) oraz w metodzie odległościowej i spininngowej. Do spinningu używamy najczęściej żyłek monolitycznych. Plecionki również, ale ich używanie jest mocno ograniczone. Żyłki mają swoje parametry. Najważniejsze to średnica oraz wytrzymałość na zrywanie. Dlatego od średnicy zależy praktycznie wszystko, cała technika spinningowania. Do spinningowania używamy żyłek jak najcieńszych, ale wytrzymałych. Żyłki są opisane, zwracajmy na to uwagę. Cienka żyłka pozwala na dalekie rzuty lekką przynętą. Pracują one dokładnie tak jak zostały opracowane. Gruba żyłka jest poza tym widoczna dla ryb, robi popularne łuki, co utrudnia zacięcie. Cienka żyłka lepiej wpasowuje się w toń wodną. Niekiedy jednak sytuacja na łowisku zmusza nas do użycia żyłek grubszych. To wszystko zależy od sytuacji i ciężko jest tu dokładnie określić. W skrócie, do lekkich przynęt zakładajcie cienkie żyłki. Opadanie przynęty będzie krótsze. Wspomniane przeze mnie zakola, które robi nieraz gruba żyłka powodują również, że nie wyczujemy brania, lub będzie one bardzo niewyraźne na szczytówce.. Praca kija odciąża żyłkę. Jednak różnie bywa. Może być taka sytuacja, że w odległości 60 metrów od brzegu szaleje spory boleń. Wahadłówką 20 gram na odległość 60 metrów rzucimy spokojnie. Cienka żyłka pozwala na takie rzuty. 0,16 mm byłaby odpowiednia. Lecz czy żyłka taka wytrzyma rzut na odległość 60/70 metrów przy użyciu sztywnego wędziska? Pewnie nie. W takich sytuacjach pomóc nam może przypon strzałowy - do żyłki podstawowej, którą używamy dowiązujemy za pomocą węzła o opływowych kształtach przypon z żyłki o 2 numery grubszej. Np do wspomnianej 0.16 dowiążmy 0,20mm. Do tego przyponu dopiero możemy dowiązać przynętę. Barwy żyłek są różne. Pamiętajmy, że nie istnieje cos takiego jak żyłka niewidzialna. Musiałaby zmieniać odcienie, być jak kameleon, dopasowywać się do załamania pod wodą światła. W spinningu na szczęście barwa ważna nie jest. Przeźroczystej żyłki póki, co nie widziałam. Produkcja żyłek obfituje raczej w bardzo dobrze widoczne i kolorowe produkty. Żyłki fluorescencyjne używane są do połowu sandaczy. Są ona jaskrawe, nie ukrywają się przed rybą. Muszkarze używają takich linek jaskrawych do sygnalizacji brań, np. przy połowie na nimfę. Spinningiści również przy połowie kleni. Żyłki ulegają zużyciu. Praktycznie każde wiązanie węzła osłabia jej wytrzymałość. Jednak zauważmy, że gdy pęka żyłka nie pęka ona w przypadkowym miejscu. Pęka na węźle. Nie wiążemy nigdy żyłki razem z plecionką czy przyponem wolframowym. Używamy do tego np. krętnika. Jednak węzły i częste rwanie przynęt nie jest jedynym powodem zużycia żyłki. Niestety zanieczyszczone wody również. Na temat żyłek można by jeszcze wiele napisać, chociażby sposób przechowywania. Nie można przechowywać żyłek w pomieszczeniach bardzo suchych. Należy je chronić przed światłem słonecznym.

Gdyby trzeba było wskazać najistotniejszy element wędki, to wybór padłby na haczyk. Wędkowanie polega przecież właśnie na skłonieniu ryby do wzięcia go w pyszczek, a potem na wyciągnięciu jej na nim. Wszystko inne spełnia funkcje pomocnicze. Od tego kawałeczka stali (dziś; niegdyś używano odpowiednich fragmentów kostek, potem drewienek itd.) bierze też nazwę całe urządzenie: węda to po starosłowiańsku haczyk Jeszcze kilkadziesiąt lat temu podręczniki przynosiły opisy najróżniejszych rodzajów haczyków, czasem zgoła nieprzypominających tego, z czym nam się ten przedmiot kojarzy. Część z nich wyszła z użycia, inne -jak haczyk prosty na węgorza - utrzymały się tylko w praktyce zawodowej, w rybactwie. W wędkarstwie spotykamy dziś niemal wyłącznie haczyki budowy, rzec by można, klasycznej: trzonek, łuk kolankowy i ostrze. Trzonek najczęściej kończy się oczkiem lub łopatką (paletką). Spotyka się też haczyki bezłopatkowe, przeznaczone głównie do przynęt naciąganych na żyłkę (np. dżdżownic). Ostrze w większości typów jest uzupełnione zadziorem (żądłem). Czasem dodatkowe zadziory formuje się na trzonku Względnie proste zależności obowiązują, jeśli chodzi o wielkość haczyka. Przypomnijmy, że za jej miarę przyjęto szerokość łuku kolankowego. Długość trzonka czy grubość materiału nie mają znaczenia. Dwa haczyki równej długości, lecz o różnych łukach będą się, zatem różniły wielkością; o jednakowych łukach, lecz różnej długości będą należały do tego samego rozmiaru; tyle, że o jednym powiemy, iż ma trzonek długi, o drugim - że krótki. Do oznaczania wielkości przyjęło się już niemal powszechnie używać numeracji wprowadzonej przez firmę Mustad: im rozmiar większy, tym liczba mniejsza. Powyżej numeru 1 przybiera ona postać ułamka: 1/0,2/0 itd..

W potocznym języku wędkarskim często używa się określeń w rodzaju: haczyk płociowy, leszczowy itd. Trochę to mylące. Rozmiar haczyka, bowiem dobiera się przede wszystkim do rodzaju przynęty, a z niej dopiero pośrednio wynika gatunek i wielkość zdobyczy. Ta sama płoć może na białego robaczka, do którego pasuje haczyk nr 14, wziąć równie dobrze jak na ochotkę, której na większy niż nr 20 zakładać nie należy. Ale też, jeśli na tę ostatnią weźmie leszcz, dwukilogramowy (a to całkiem możliwe), i nawet uda się go wyholować, to bynajmniej nie znaczy, że ten rozmiar haczyka jest w tym wypadku najwłaściwszy.

Spławik to bardzo ważny element przy połowie ryb za pomocą metody spławikowej. Od jego właściwego doboru zależy sukces lub porażka nad wodą.

Spławiki przede wszystkim dzieli się ze względu na ich ciężar:

* 0,1-0,9gr. - spławiki najlżejsze, zazwyczaj małe i bardzo czułe. Służą do połowu małych ryb.

* 1-4,9gr. - spławiki nieco cięższe, o różnej wielkości. Służą do połowu średniej wielkości ryb.

* 5gr. i powyżej - spławiki cięższe, używane do łowienia większych ryb, oraz do łowienia na żywca.

Dobranie spławika jest istotne. Dlaczego? Ponieważ zakładając spławik 5 gr. raczej jesteśmy bez szans na złapanie np. małej uklejki. Ważną rolę odgrywają również jego cechy zewnętrzne. Należy pamiętać, aby spławik był odpowiednio widoczny. Metoda spławikowa opiera się na obserwowaniu oraz odpowiednim zacięciu (przynęty i zanęty odstawmy na razie na bok). Obserwacja naszego spławika nie powinna nam sprawiać zbyt dużych kłopotów.

To czy tak będzie zależy w głównej mierze od nas samych. Ważne są dwa elementy: obciążenie spławika: ilość i jakość (waga) ciężarków musi być dobrze dobrana do wagi naszego spławika. Jego zanurzenie (spławika) nie powinno przekraczać 3/4 całej jego długości. W wyjątkowych sytuacjach spławik może ulec większemu zatopieniu: przy połowie na mały spławik, blisko brzegu.

- kolorystyka: "główka" spławika powinna mieć jasne, wręcz jaskrawe kolory. Jest to o tyle istotne, że podczas połowów w godzinach popołudniowych/wieczornych lub na wzburzonej tafli nasz spławik jest zdecydowanie lepiej widoczny. Do połowów nocnych stosuje się najczęściej świetliki umieszczane na "główce" spławika.

do wyciągania haczyków z pyska ryb

ważą ciężar ciała, a nie jego masę. Zakres pomiarowy oraz dokładność pomiaru wagi sprężynowej zależą od charakterystyki sprężyny.

czyli nieduża sieć naciągnięta na ramkę przymocowaną do drążka, służąca do wyjmowania złowionych ryb.

jest to pudełko na haczyki, małe woblerki i malutkie obrotówki, posiadają regulowane przegródki. Wykonane z plastiku nie wchodzącym w reakcje z gumkami.

siatka na ryby wykonana najczęściej ze specjalnego tworzywa sztucznego, dzięki któremu szybko schnie i nie przesiąka zapachem ryb. Lekka, niewielka po złożeniu, wygodna w transporcie i niezbędna nad wodą.