Skarland jest targany przez wojny, wpierw wojna sukcesji między Catalanami a następnie polityczne. To wszystko nie służy dobrze naszemu narodowi i państwu. Podczas, gdy sędziwy Norbert de Catalan wycofał się z życia publicznego, a Francisco de Saavedra opuścił Skarland, wcale nic nie zmieniło się na lepsze. Stan wyjątkowy w Skarlandzie, dyskryminuje się oponentów nowej władzy w Skarlandzie. Nie przeczę, dużo błędów popełnił król senior Norbert i Francisco de Saavedra. Natomiast, król Andreas i jego synowie Manuel i Ciro popełnili je również i są głównymi architektami upadku Skarlandu i jego dawnej, średniej i w miarę stabilnej pozycji. Główna przyczyna leży w konflikcie Skarland kontra reszta krajów Nowego Kontynentu. Chodziło w nim o skarlandzki Rohan i wywołanie wręcz wojny Skarlandowi. Wtedy to wielka wolta Andreasa i jego synów ruszyła. IOON uznano za władzę nielegalną. Tylko, że zadajmy sobie pytanie, gdzie należeli Andreas, Manuel i Ciro Catalanowie. Zasilali szeregi Inicjatywy Obywatelskiej Ocalenia Narodowego, która miała wsparcie całego narodu i jej głównym prekursorem był Saavedra. Oni uszli z kraju jak dezerterzy, zdezerterowali przed reformowaniem kraju. Udało im się skutecznie zdobyć popularność w świecie wirtualnym, dlatego że byli dziś wrogami swego przodka Norberta, który zasłużony, ale i w jakimś sensie winny był w przyczynieniu się do konfliktu i znany ze swych negatywnych cech. Tylko, dlatego i wyłącznie po to dostali wsparcie mikronacyjnych mocarstw, aby móc skutecznie rozprawić się z Norbertem. Mikronacyjne mocarstwa, słusznie dostrzegły winy i grzechy założyciela Dynastii Catalan, nie dostrzegły jednak jednego, że te osoby są bardziej niedemokratyczne i dla nich nie liczy się Skarland i jego dobro, a władza. Do tej pory dostrzegam ich posunięcia i jestem zdumiony, że mają wsparcie mocarstw. Nie ma wątpliwości, że Rotria, której obywatelką jest królowa Eleonora, odgrywa ogromną rolę w tym konflikcie między Skarlandczykami. Lorenzo, najmłodszy syn Andreasa to również obywatel rotryjski. Sprowadzają niektórych owych dostojników kościelnej Rotrii do Skarlandu, tym samym uznależeniają Skarland od Rotrii. Andreas de Calan dużo działał na terenie Nordii i ten kraj stał się rzecznikiem jego sprawy. W ten sposób zamiast czynić kraj niezależnym i swobodnym, czynią wręcz przeciwinie. Warto wspomnieć, że Ciro, średni syn Andreasa, też nie jest bez winy, najpierw się wyparł ojca i brata, by wesprzeć Norberta, a potem zdezerterował i udał się do Surmenii, gdzie stworzył swój ”rząd”. Tam zagrzewał Surmenię do interwencji przeciw Skarlandowi. Czymże jest interwencja zbrojna w państwie, który zajmujemy? Prowadzi do uzależnienia państwa zajętego przez wojska, które rozpoczynają edukację. Tym samym warto dowieść, że to gest antypaństwowy i zdradziecki. Powiedzmy sobie szczerze, że jakby jakiś biskup wypowiedział posłuszeństwo Patriarsze Rotrii i ogłosil rotryjski rząd na wygnaniu, wtedy lamenty i oburzenie pojawiłoby się ze wszystkich poważnych mikronacji. Dlaczego? Ponieważ wielu możnych państwa teokratycznego ma interesy w wielu tychże mikronacjach. W Skarlandzie nie mają, dlatego nie oburzają się. Wręcz wspierają tych, których ban w Skarlandzie winien być utrzymany.To jest imperializm. Lorenzo de Medici de Catalan w jednym z wywiadów powiedział, że w Rohanie mieliśmy do czynienia ze skarlandzkim imperializmem. To jest coś niebywałego, ośmieszanie Skarlandu i mówienie, że kiedyś było gorzej i nie będzie. To też przeciw królowej Eleonory, której rzecznikami są Andreas, Ciro, Lorenzo Catalanowie, zbuntowaliśmy się my, zwykli obywatele Skarlandu, którzy szanują dorobek skarlandzkich królów z rodu Catalan, ale uważają, że to już pora na koniec monarchii w naszym państwie. Andreas, Manuel, Ciro, a teraz Eleonora i Lorenzo kompromitują Skarland bardziej. Ich cel to władza i tylko władza. Republika demokratyczna w Skarlandzie to według Lorenza to renesans władzy Norberta de Catalan i Francisco de Saavedry. Żałosne i wręcz kłamliwe słowa człowieka, który nie jest godzien nazywać się księciem Skarlandu. Nie dostrzega się wycofania się tych dwóch ludzi z życia politycznego i społecznego w kraju. Republika stworzy społeczeństwo równe, demokratyczne i otwarcie Skarlandu na świat. Chcemy poprawy nadszarpanych stosunków z sąsiadami, chcemy państwa otwartego na problemy obywateli. Monarchia w Skarlandzie to przeżytek. Dziś jest to nowotwór, który trawi naszą ojczyznę. Z republiki nie wygna się nikogo, monarchiści będą mogli żyć w nowej republice jako obywateli równi z republikanami, Catalanowie staną zwykłymi obywatelami państwa, ale nikt ich nie będzie dyskryminować. Republika i jej wprowadzenie w życie jest moim zdaniem niezbędne. Dziś syn Andreasa mówi, że w Skarlandzie dotychczas istniała ”fikcyjna demokracja”. Tylko, że jak tak, to czemu na czele tejże fikcji stał swego czasu właśnie jego ojciec? O tym się nie mówi. Republikanie w Skarlandzie to ludzie z prawicy i ludzie z lewicy. Połączyła ich miłość do kraju. Niektórzy byli zwolennikami monarchii, niektórzy pewnie popierali króla Andreasa, ale wierność i patriotyzm nie mogą być wyrażane jednostkom, dlatego że są dziećmi i potomkami sławnych ludzi, lecz w czynach dobrych i uczciwych na rzecz ojczyzny, którą jest Skarland. Monarchia się sama siebie skompromitowała, zaprzedała się obcym krajom i od nich uzależniła Skarland. Nowa władza skupiona w okół Eleonory nie uczyniła Skarlandu demokratyczniejszym, wolnym i przestrzegającym prawa człowieka, a już na pewno niepodległym. W tym tygodniu jeszcze będzie projekt Konstytucji Republiki Skarlandzkiej, która zagwarantuje wolność słowa, wyznania, zrzeszania się, wielopartyjność i wiele ważnych rzeczy dla Skarlandczyków. Nikt w Republice Skarlandzkiej nie będzie dyskryminowany, każdy będzie miał równe prawa i to zapewniają zwolennicy republiki, którzy już pracują nad projektem konstytucji republikańskiej. Monarchiści i rodzina panująca pięknie mówi, ale kłamie. W Skarlandzie panuje stan wyjątkowy, nie ma zmiany i nie odczuwamy zasadniczej zmiany między czasami Saavedry, a czasami Eleonory. Wszytsko jest tak samo, a nawet gorzej. Musimy zmienić to i przynieść ludziom nadzieje na lepsze życie.

Don Carlos de Molina