I posiedzenie Kortezów Generalnych

Przedstawiam kolejny dekret. Zapraszam do obrad:

Real Decreto

My, Eleonora I, z Bożej łaski Arcychrześcijańska królowa wszystkich ziem skarlandzkich, Walencji, Kastylii, Leónu, Nowego Skarlandu i Estelli Wschodniej, Księżna Galicji, Pani Wysp Zachodnich, etc., etc,. etc.
dnia XXVI miesiąca XI Roku Pańskiego MMXIV stanowimy, co następuje na wieczną pamiątkę:

Artículo I
Dokumentem tym regulujemy kwestie związane ze statusem obywatelstwa Imperium.

Artículo II
1. Obywatelstwo to specjalna więź prawna łącząca jednostkę z państwem.
2. Obywatel zyskuje przywileje gwarantowane przez Prawa Kardynalne, ma możliwość pełnego uczestnictwa w życiu Imperium oraz sprawowania urzędów państwowych.

Artículo III
1. Osoba chcąca uzyskać obywatelstwo składa stosowny wniosek przed oblicze Monarchy.
2. Każdy, komu zostanie przyznane przez Króla obywatelstwo zobowiązany jest do złożenia w przeciągu siedmiu dni od daty otrzymania go przysięgi według następującej roty:
„Ja, N., przysięgam, że jako obywatel skarlandzki, będę wspierał całe Imperium oraz będę bronił je w potrzebie wedle moich sił. Przyrzekam, iż dochowam wierność mej Ojczyźnie oraz Królowi, a także będą gorliwie wykonywał powierzone zadania i przestrzegał prawa.”
3. Homagium można zakończyć formułką: „Tak mi dopomóż Bóg.”

Artículo III
1. Monarcha posiada wyłączne prawo nadawania obywatelstwa.
2. Odebrać obywatelstwo mogą:
Primero, Król;
Segundo, Sąd Imperium.
3. Stwierdzenie utraty obywatelstwa może nastąpić w przypadku:
Primero, braku aktywności przez okres 2 miesięcy;
Segundo naruszenie prawa, bądź racji stanu Imperium;
Tercero, zrzeczenia się
Cuatro, śmierć.

Artículo IV
Niniejszy dekret zyskuje moc prawną z chwilą ogłoszenia.

Por el bien de Nuestro Imperio lo que está escrito se pone en práctica.

(-) Su Majestad Cristianísima Leonor I,
por la gracia de Dios Reina del Imperio Scarlañol

[Norbert I Catalan]

Zastrzeżeń  z mojej strony brak.

[Carlos Lorenzo de Medici y Zep]

Bardzo dobry dokument.

[Benedicto I]

Z mojej strony również brak zastrzeżeń. Dobry dokument.

[Doña Leonor Catalina de Médici]

Również nie mamy zastrzeżeń.

W takim razie proszę Waszą Królewską Mość o publikację dekretu.

[Luis Pedro de Medici]

Panie Marszałku,
Wysoka Izbo,

Przedstawiam projekty dwóch Praw Kardynalnych z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Pierwsze stanowi poprawki z zakresu sądownictwa, drugie ustanawia nową instytucję państwową i z punktu widzenia funkcjonowania państwa bardzo istotną. Myślę, że konieczność powołania tej instytucji, która również winna inspirować się klimatem i kontekstem historycznym naszego państwa, jest oczywista. Nie chcąc się rozwodzić nad tymi kwestiami, wnoszę o poparcie i przyjęcie przez Kortezy niniejszych Praw.

Prawo Kardynalne o zmianie Prawa Kardynalnego o Władzy

En el nombre de Dios Todopoderoso: Doña Leonor, por la gracia de Dios, Reina de las Scarlañas: Hemos decretado y decretamos la presente Ley Cardinal, para que se guarde como ley fundamental de nuestros Estados y como base del pacto que une a nuestros pueblos con Nos, y a Nos con nuestros pueblos.

W imię Boga Wszechmogącego: Doña Elenora, z Bożej łaski, Królowa Skarlandczyków:
Ogłaszamy i stanowimy następujące Prawo Kardynalne, które warujemy jako prawo fundamentalne Naszych Krajów i jako fundament paktu Naszych Narodów z Nami i Nas z Naszymi Narodami.

TÍTULO I.

I. Niniejsze Prawo Kardynalne stanowi o zmianie niektórych przepisów Prawa Kardynalnego o Władzy, z dnia 19 listopada 2014r.
II. Przepisy tytułu II, art. X i XIV przyjmują następujące brzmienie:

TÍTULO II. De la Consejo del Imperio Scarlañol
X Cuatro, Rada Prywatna. (uchylony)
XIV.
Rada Prywatna jest sądem wyższym i trybunałem kompetencyjnym. Rada działa pod przewodnictwem Pierwszego Sekretarza Stanu, a prócz niego w jej skład wchodzą Kanclerz Królewski oraz osoba powołana przez Monarchę. (uchylony)

III.   Przepisy tytułu IV, art. XXI –XXV przyjmują następujące brzmienie:

TÍTULO IV. De las Poder Judicial

XXI.
Sądy nad obywatelami Imperium i osobami przebywającymi w Imperium, bądź w sprawach przez nich wnoszonych sprawuje Inkwizycja Królewska.

XXII.
Zakres właściwości Inkwizycji Królewskiej, strukturę i organizację regulują odrębne przepisy.

XXIII.
Aż do momentu dowiedzenia przed majestatem sprawiedliwości winy osoby oskarżonej, jest ona uznawana za niewinną, zezwalając jednak sądom na stosowanie określonych środków zapobiegawczych ujętych w przepisach odrębnych.

XXIV.
Monarcha czuwając nad wymiarem sprawiedliwości, dysponuje prawem ułaskawienia skazanego, co do skutków winy.
XXV.
Prawodawstwo Imperium Skarlandu zgodne z duchem wiary katolickiej, świętej, powszechnej i apostolskiej być powinno, a także w harmonii z prawem boskim i naturalnym tworzyć je należy.

Prawo niniejsze Kardynalnym czynimy, najwyższą moc mu przyznając i stanowiąc, jakoby tylko inne Prawo Kardynalne zmienić lub ograniczyć jego postanowienia mogło, a jednocześnie postanawiamy, iż zmiany w tym dokumencie może dokonać jedynie Władca, posiadając aprobatę Kortezów Generalnych.

La Ley Cardinal de la Real Inquisición
Prawo Kardynalne o Inkwizycji Królewskiej

En el nombre de Dios Todopoderoso: Doña Leonor, por la gracia de Dios, Reina de las Scarlañas: Hemos decretado y decretamos la presente Ley Cardinal, para que se guarde como ley fundamental de nuestros Estados y como base del pacto que une a nuestros pueblos con Nos, y a Nos con nuestros pueblos.

W imię Boga Wszechmogącego: Doña Elenora, z Bożej łaski, Królowa Skarlandczyków:
Ogłaszamy i stanowimy następujące Prawo Kardynalne, które warujemy jako prawo fundamentalne Naszych Krajów i jako fundament paktu Naszych Narodów z Nami i Nas z Naszymi Narodami.

TÍTULO I.  Postanowienia wstępne

I.   Ustanawia się Inkwizycję Królewską będącą sądem Imperium Skarlandu, na ziemiach mu podległych, w imieniu Monarchy sprawującą wymiar sprawiedliwości nad obywatelami Imperium i osobami przebywającymi  w jego granicach.
II.   Inkwizycja Królewska sprawuje sądownictwo odpowiadając przed Bogiem, Monarchą i własnym sumieniem.
III.   Inkwizycja Królewska stoi na straży przestrzegania porządku prawnego, moralnego i czystości sumienia, w poczuciu obowiązku walki z herezją.
IV.   Inkwizycja Królewska w swej działalności , źródeł inspiracji winna czerpać z historycznej Inkwizycji Hiszpańskiej i ducha ówczesnych wartości religijnych opartych na fundamencie Świętej Ewangelii i Tradycji Katolickiej.
V.   Inkwizycja Królewska jest  autonomiczna względem innych instytucji państwowych i oparta na zasadzie hierarchiczności.
VI.   Każdy ma prawo dochodzić swych praw i sprawiedliwości  przed Inkwizycją Królewską.

TÍTULO II.  Organizacja i struktura

I.   Inkwizycja Królewska składa się z dwóch instancji sądowniczych:
a) Trybunał Inkwizycji Królewskiej, jako organ pierwszej instancji
b) Rada Najwyższa i Generalna Inkwizycji Królewskiej, zwana dalej Supremą, jako organ drugiej instancji
II.   W skład Inkwizycji Królewskiej wchodzą Inkwizytorzy i Wielki Inkwizytor, powoływani i odwoływani przez Monarchę.
III.    Na czele Inkwizycji Królewskiej stoi Wielki Inkwizytor, który przewodniczy obradom Supremy, jak również sprawuje zwierzchnictwo nad Trybunałem Inkwizycji Królewskiej.
IV.   Inkwizytorem lub Wielkim Inkwizytorem mogą zostać osoby obywatelstwa skarlandzkiego o nieposzlakowanej opinii, moralności, deklarujące wyznanie katolickie, niekarane prawomocnym wyrokiem sądu, odznaczające się znajomością i doświadczeniem z zakresu prawa, zobowiązane do życia w czystości na czas sprawowania urzędu. 
V.   Inkwizytor i Wielki Inkwizytor mogą zostać odwołani przez Monarchę w przypadku:
a) złożenia rezygnacji
b) śmierci
c) przewlekłej nieobecności
d) utraty obywatelstwa
e) postawy jawnie niegodnej sprawowania urzędu
f) publicznego wyparcia się wiary katolickiej
g) na wniosek Wielkiego Inkwizytora w sytuacjach uchylania się od obowiązków, niestosowania się do procedur, niesubordynacji przez Inkwizytora.
VI.   Inkwizytor i Wielki Inkwizytor nie mogą zostać odwołani w trakcie prowadzenia postępowania inkwizycyjnego, za wyjątkiem art. V c, tytuł II, a stosowna decyzja wydana w jego trakcie zyskuje moc dopiero po zakończeniu postępowania.
VII.   Instytucją pomocniczą Inkwizycji Królewskiej,  szczególnie w zakresie ścigania podejrzanych i oskarżonych, strzeżenia aresztantów i więźniów, ochrony Inkwizytorów i mienia Inkwizycji Królewskiej są Rycerze Zakonu św. Jakuba Apostoła w Santiago de Compostella

TÍTULO III. Trybunał Inkwizycji Królewskiej

I.   Trybunał Inkwizycji Królewskiej jako pierwsza instancja składa się z Inkwizytorów i Wielkiego Inkwizytora
II.   Trybunał Inkwizycji Królewskiej rozpatruje sprawy obejmujące postępowanie inkwizycyjne z urzędu, gdy uzna taką konieczność lub na wniosek obywatela i osoby przebywającej w granicach Imperium Skarlandu chcących dochodzić swych praw i sprawiedliwości.
III.   Jeśli postępowanie odbywa się na wniosek, wówczas wnioskodawca zobowiązany jest do występowania w roli oskarżyciela.
IV.   Oskarżonemu przysługuje prawo do ustanowienia obrońcy i jego zmiany w trakcie postępowania.
V.   Członkowie Trybunału Inkwizycji Królewskiej nie mogą rozpatrywać spraw, z którymi mogą być istotnie powiązani i wówczas o zmianie Inkwizytora prowadzącego decyduje Wielki Inkwizytor
VI.   Trybunał Inkwizycji Królewskiej prowadzi sprawy i orzeka w składzie jednoosobowym.
VII.   Od wyroków Trybunału Inkwizycji Królewskiej przysługuje oskarżonemu lub oskarżycielowi wnioskodawcy rekurs do Supremy w określonym terminie, a gdy to nie nastąpi wyrok uprawomocnia się.

TÍTULO IV. Suprema

I.   Suprema składa się z najwięcej trzech członków:
a) Wielkiego Inkwizytora
b) Inkwizytora Trybunału Inkwizycji Królewskiej
c) Inkwizytora Supremy, którym powinien być każdorazowo Rycerz Zakonu św. Jakuba
II.   Suprema zajmuje się sprawami apelacyjnymi, udziela opinii Monarsze lub Pierwszemu Sekretarzowi Stanu na ich wniosek w zakresie interpretacji praw, sporów kompetencyjnych, przy czym to Monarcha zawsze podejmuje wiążącą decyzję.
III.   Przepisy art. III i IV i w miarę możliwości V tytuł III przy apelacji stosuje się odpowiednio.
IV.   Suprema w zakresie właściwości art. II tytuł IV obraduje w pełnym składzie i podejmuje uchwały, orzeczenia lub wyroki większością głosów, zaś w przypadku równowagi głosów, rozstrzyga Wielki Inkwizytor.
V.   Wyroki Supremy są prawomocne i zyskują moc prawną w chwili ogłoszenia.
VI.   Ogłoszenie wyroku następuje tuż po upływie czasu przewidzianego na zastosowanie prawa łaski przez Monarchę co do skutków winy lub zarządzenia przez niego kasacji wyroku.
VII.   Kasacja wyroku może mieć miejsce tylko raz w danej sprawie, gdy zaistnieją szczególne okoliczności uzasadnione przez Monarchę i oznacza ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd pierwszej instancji z możliwością apelacji, co jest równoznaczne z zawieszeniem wykonania wyroku, zaś w nowym postępowaniu Inkwizycja Królewska wyrok może utrzymać lub ogłosić nowy.

TÍTULO V.  Główne funkcje Wielkiego Inkwizytora

I.   Wielki Inkwizytor stoi na czele Inkwizycji Królewskiej, jest zwierzchnikiem wszystkich Inkwizytorów i obydwu instancji sądowniczych, reprezentuje Inkwizycję Królewską na zewnątrz.
II.   Wielki Inkwizytor może wnioskować do Monarchy o powołanie Inkwizytorów lub zgodnie z przepisami o ich odwołanie.
III.   Wielki Inkwizytor nie może wpływać na wyroki pozostałych Inkwizytorów.
IV.   Wielki Inkwizytor za zgodą Monarchy może przenieść Inkwizytora  do wyższej lub niższej instancji, jednakże nie w trakcie postępowania inkwizycyjnego.
V.   Wielki Inkwizytor może odebrać  prowadzenie sprawy Inkwizytorowi Trybunału Inkwizycji Królewskiej, gdy zachodzi wyraźne podejrzenie powiązania interesów Inkwizytora prowadzącego ze stronami postępowania inkwizycyjnego. Wówczas sprawę przekazuje innemu Inkwizytorowi lub w sytuacji braku takiej możliwości prowadzi ją osobiście.
VI.   Wielki Inkwizytor co do zasady nie powinien prowadzić spraw właściwych dla pierwszej instancji , z wyjątkiem, gdy ma miejsce sytuacja sytuacja opisana w art. V. tytuł V
VII.   Wielki Inkwizytor w celu sprawnego zapewnienia działalności instytucji Inkwizycji Królewskiej wydaje wewnętrzne Instrucciones, zwane dale Instrukcjami, które regulują kwestie administracyjno-proceduralne poszczególnych instancji w zależności od sytuacji, stanowią sugestie i zalecenia o charakterze moralnym, etycznym. Do ich zachowywania i przestrzegania zobowiązani są wszyscy Inkwizytorzy.
VIII.   Aby dochować standardów niezależności, Wielki Inkwizytor musi spełniać takie same warunki jak pozostali Inkwizytorzy (art.IV. tytuł II), a ponadto być stanu wolnego, nie mieć dzieci, nie może pełnić jednocześnie funkcji królewskiej, regenckiej, rządowych, i nie działać w służbie innych państw.
IX.   W celu zapewnienia bezpieczeństwa własnego, Wielki Inkwizytor, może powołać do swojej prywatnej ochrony Rycerzy Zakonu św. Jakuba lub żołnierzy innych formacji wojsk królewskich.

TÍTULO VI. Zalecenia i postanowienia końcowe

I.   Kwestie regulujące szczegóły proceduralne działań Inkwizycji Królewskiej określać będzie Dekret Directorium Inquisitorum Eimerica.
II.   Regulacje dotyczące sprawiedliwych wyroków Inkwizycji Królewskiej, kar za czyny zabronione zwarte zostaną w Dekrecie Kodeks Praw Karnych.
III.   Do czasu uchwalenia Dekretu Kodeks Praw Karnych i Dekretu Directorium Inquisitorum Eimerica, wprowadza się dodatkową kategorię: Instrukcje Generalne wydawane przez Wielkiego Inkwizytora, które będą obowiązywały do czasu uchwalenia powyższych Dekretów, jednakże wymagać będą kontrasygnaty królewskiej.
IV.   Szczegółowe zasady współpracy między Inkwizycją Królewską a Zakonem św. Jakuba nieokreślone w niniejszym Prawie Kardynalnym regulować będą Instrukcje i Instrukcje Generalne.
V.   Instrukcje, Dekret Kodeks Praw Karnych, Dekret Directorium Inquisitorum Eimerica, a na czas określony Instrukcje Generalne, stanowią dopełnienie i uzupełnienie niniejszego Prawa Kardynalnego, a poszczególne przepisy winny być ze sobą zgodne.

Prawo niniejsze Kardynalnym czynimy, najwyższą moc mu przyznając i stanowiąc, jakoby tylko inne Prawo Kardynalne zmienić lub ograniczyć jego postanowienia mogło, a jednocześnie postanawiamy, iż zmiany w tym dokumencie może dokonać jedynie Władca, posiadając aprobatę Kortezów Generalnych.

[Fernando Luis de Córdoba]

Projekt bardzo ciekawy, jednak nie popieram dodania kolejnego prawa kardynalnego, można uchwalić nowe, o władzy, z Inkwizycją, zaś resztę kwestii uregulować dekretem.

[Luis Pedro de Medici]

Takie rozwiązanie byłoby wysoce nieuporządkowane i mogące wprowadzić wiele zamętu, tak w praktyce, jak i w teorii. Dekrety można łatwo zmienić, przez co wymiar sprawiedliwości stanie się zbyt plastyczny. Ranga aktu prawnego jaki wydajemy winna być odpowiednia do instytucji jaką chcemy powołać, a ta z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania państwa ma fundamentalne znaczenie.
Stąd wrażam kategoryczny brak zgody na zmiany leżące u podstaw całej koncepcji, bo traci ona sens i jak wspomniałem rodzi zagrożenia.

[Doña Leonor Catalina de Médici]

Przychylamy się do opinii Don Luisa Pedra de Medici. Sądzimy, że tak ważna kwestia jaką jest fundament wymiaru sprawiedliwości winna być uregulowana w Prawach Kardynalnych. Proszę pamiętać, że dekrety możemy znosić, a prawo kardynalne może być uchylone jedynie przez Kortezy Generalne.

[Fernando Luis de Córdoba]

W takim razie dla równowagi należy rozdzielić prawa o władzy wykonawczej i kortezach. Jeśli mamy wprowadzić jednego "karła" do grona praw kardynalnych, który nie ma się nijak do reszty to niestety nie mogę poprzeć takiego rozwiązania.

Zaś co do dekretu, nie mogę się zgodzić. W przepisach końcowych można wprowadzić klauzulę, że rzeczony akt może unieważnić lub dokonać w nim zmiany król za zgodą kortezów. Nie stanowi to żadnego problemu...

[Luis Pedro de Medici]

Ten "karzeł" jest bardziej treściwy i szczegółowy, niż co poniektóre dotychczas przyjęte Prawa Kardynalne, to po pierwsze. Po drugie, wprowadzenie monteskiuszowskiego, szablonowego podziału władz nijak ma się do realiów hiszpańskich, którymi mamy się inspirować. To co, może jeszcze konstytucję nowożytną uchwalmy, albo oktrojujmy, mimo że prawodawstwu hiszpańskiemu jest to znane dopiero po 1820 r. Nie widzę więc podstaw, by posuwać się do tak daleko idących rozwiązań, tylko dlatego, że wcześniej nie uwzględniono szerszego katalogu praw.

Co do dekretów, to jak wcześniej pisałem pomysł jest zły, gdyż problem leży u podstaw całej koncepcji. Poza tym taki pomysł wprowadziłby siłą rzeczy rozróżnienie rangi aktów prawnych na wyższe i niższe w ramach jednego aktu jakim jest dekret, co zrodziłoby kolejne sprzeczności.

[Fernando Luis de Córdoba]

Moim zdaniem w prawie mikronacyjnym nie chodzi o objętość i jak najwyższy poziom zagmatwania, tylko, by akt był prosty, zwięzły i co najważniejsze zrozumiały dla każdego... Moim zdaniem idea tworzenia państwa dla prawników nie ma tutaj racji bytu.

Poza tym, nie powinniśmy obkładać się kolejnymi Prawami Kardynalnymi... to ma być zarys, a nie akt tak bardzo szczegółowy jak został przedstawiony. Zmieńmy Prawo o Władzy, a resztę kwestii odnośnie funkcjonowania Inkwizycji załatwmy dekretem z proponowaną przez mnie klauzulą, bo byłoby to najmniej inwazyjne.

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Wasza Arcychrześcijańska Mość, Książę, Panowie,

jestem za  rozwiązaniem, po części już z resztą przedstawionym przez Don Fernando Luis de Córdoba. Proponuję, żebyśmy wprowadzili poprawkę do Prawa Kardynalnego o Władzy Imperium, która będzie stanowiła, że świeckim wymiarem sprawiedliwości jest Inkwizycja Królewska. Natomiast szczegóły funkcjonowania Inkwizycji będą zawarte w osobnym dekrecie królewskim. Sądzę, że nie ma sensu dodawać piątego, odrębnego prawa stanowiącego o Inkwizycji. Tym bardziej, że Prawo Kardynalne jest szkieletem na którym opieramy resztę prawa, a jego szczegółowe wytyczne stanowią dekrety królewskie.

Dlatego też proponuję korektę w Prawie Kardynalnym i uchwalenie osobnego dekretu o Inkwizycji Królewskiej.

[Luis Pedro de Medici]

Owszem, prawo w mikronacjach powinno być zwięzłe, zrozumiałe i niczyją intencją, a przynajmniej moją, nie jest coś gmatwać. Uważam, że jedna z najważniejszych instytucji państwowych winna mieć adekwatne umocowanie w prawie i w świetle tego co zostało tutaj przedstawione, podtrzymuję swoje stanowisko. Wyrażam przeświadczenie, że ryzykowanie wypaczeniem koncepcji wymiaru sprawiedliwości, którą przedstawiłem, nie jest warte afirmacji. W związku z tym, apeluję o poparcie przedłożonych projektów, a Waszą Arcychrześcijańską Mość o odrzucenie propozycji Donów Cordoba.