I posiedzenie Kortezów Generalnych

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Książę, Panowie,

tak jak podczas prywatnych konsultacji uważam, że treść dokumentów jest nienaganna i nie mam żadnych uwag. Wasza Arcychrześcijańska Mość, przedstawię dziś tekst dokumentów w odpowiednich oprawach.

[Luis Pedro de Medici]

Dziękuję za poparcie moich propozycji

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Wasza Arcychrześcijańska Mość, Książę, Panowie,

oto tekst Prawa Kardynalnego o Władzy oraz Dekretu Królewskiego ustanawiającego Inkwizycję Królewską dostosowany do formy aktów prawnych funkcjonujących w Imperium Skarlandzkim.

La Ley Cardinal de la Poder
Prawo Kardynalne o Władzy


En el nombre de Dios Todopoderoso: Doña Leonor, por la gracia de Dios, Reina de las Scarlañas: Hemos decretado y decretamos la presente Ley Cardinal, para que se guarde como ley fundamental de nuestros Estados y como base del pacto que une a nuestros pueblos con Nos, y a Nos con nuestros pueblos.

W imię Boga Wszechmogącego: Doña Elenora, z Bożej łaski, Królowa Skarlandczyków:
Ogłaszamy i stanowimy następujące Prawo Kardynalne, które warujemy jako prawo fundamentalne Naszych Krajów i jako fundament paktu Naszych Narodów z Nami i Nas z Naszymi Narodami.


TÍTULO I. El Monarca

I.
Król Suwerenem Imperium Skarlandzkiego pozostaje, najwyższym gwarantem Praw Kardynalnych, suwerenności i wolności Imperium. Jego osoba jest nietykalna.

II.
Przy Monarsze pozostaje ogół władzy, w sprawowaniu której wspierają go Rada Imperialna, Kortezy Generalne oraz sądy.

III.
Korona Imperium Skarlandzkiego dziedziczna jest w osobie potomków Monarchy płci męskiej z pierwszeństwem dla starszych, to jest wcześniej przysposobionych. W razie braku potomków płci męskiej Korona Imperium przechodzi na najstarszą, a potem kolejne córki. Władca posiada prawo wykluczenia z sukcesji. Z dziedziczenia wyłączone są osoby duchowne.

IV.
O małżeństwie pretendentów do Korony decydują Kortezy Generalne. Brak ich zgody oznacza wyłączenie z linii sukcesji.

V.
W razie niezdolności Monarchy do sprawowania swej funkcji, stwierdzonej przez Kortezy Generalne, wykonywanie Regencji rozpocznie się niezwłocznie, a Regentem zostaje potomek królewski będący następcą tronu. W razie zaś braku potomstwa Regentem zostaje królewski współmałżonek. W innych przypadkach o wyznaczeniu Regenta postanowią Kortezy.

VI.
Przy Królu pozostają wszelkie prerogatywy, jakie nie zostały zastrzeżone dla innych organów władzy, w szczególności zaś stanowi on prawo, wydając dekrety i ordonanse.

TÍTULO II. De la Consejo del Imperio Scarlañol

VII.
Rada Imperialna jest rządem Imperium, który wspiera Króla w sprawowaniu władzy wykonawczej.

VIII.
Na czele Rady Imperialnej stoi Pierwszy Sekretarz Stanu, powoływany i odwoływany przez Monarchę, zgodnie z jego wolą. Utrata funkcji przez Pierwszego Sekretarza Stanu oznacza rozwiązanie Rady i tworzy konieczność powołania nowej.

IX.
Pierwszy Sekretarz Stanu koordynuje działalność Rady Imperialnej, w porozumieniu z Monarchą kreuje politykę wewnętrzną i zewnętrzną Imperium i zajmuje się sprawami dyplomacji.

X.
Na Radę Imperialną składają się:
Primero, Sekretariat Stanu ds. Królestw;
Secundo, Sekretariat Stanu ds. Wojny;
Tercero, Sekretariat Stanu ds. Finansów;
Cuatro, Rada Prywatna.

XI.
Sekretariat Stanu ds. Królestw zarządzany jest przez Kanclerza Królewskiego. Kanclerz zajmuje się polityką wewnętrzną oraz sprawuje pieczę nad dworem królewskim i kancelarią monarszą. W gestii Kanclerza znajdują się imperialne pieczęcie.

XII.
Sekretariat Stanu ds. Wojny zarządzany jest przez Sekretarza Wojny. Sekretarz Wojny jest odpowiedzialny za sprawy wojska i obronności.

XIII.
Sekretariat Stanu ds. Finansów zarządzany jest jest przez Generalnego Kontrolera Finansów. Sekretariat Stanu ds. Finansów odpowiada za gospodarkę i finanse Imperium.

XIV.
Rada Prywatna jest sądem wyższym i trybunałem kompetencyjnym. Rada działa pod przewodnictwem Pierwszego Sekretarza Stanu, a prócz niego w jej skład wchodzą Kanclerz Królewski oraz osoba powołana przez Monarchę.

XV.
W skład poszczególnych resortów, prócz ministrów nimi administrujących, powoływani być mogą niżsi rangą urzędnicy. Powołuje ich Monarcha na wniosek ministra zarządzającego resortem bądź Pierwszego Sekretarza Stanu.

TÍTULO III. De las Cortes Generales

XVI.
Kortezy Generalne zwoływane są na życzenie Monarchy oraz w razie bezkrólewia, spowodowanego wymarciem dynastii panującej.

XVII.
W skład Kortezów Generalnych wchodzą zwierzchnicy królestw, księstw dependencji, kolonii i terytoriów zależnych Imperium bądź ich przedstawiciele oraz reprezentanci szlachty i ludu, wskazani przez Króla.

XVIII.
Kortezy Generalne zwoływane są w celu omówienia spraw kluczowych dla Imperium Skarlandzkiego. Ich zwołanie nigdy nie jest dla Monarchy obligatoryjne, pozostając zawsze fakultatywnym narzędziem jego woli.

XIX.
Obradom Kortezów Generalnych przewodniczy osobiście Monarcha, bądź, jeśli taka jest jego wola, Pierwszy Sekretarz Stanu lub Kanclerz Królewski.

XX.
Hierarchia aktów prawnych w Imperium przedstawia się następująco:
Primero, Prawa Kardynalne;
Secundo, dekrety królewskie;
Tercero, ratyfikowane umowy międzynarodowe;
Cuatro, ordonanse królewskie;
Quinto, decyzje i rozporządzenia Rady Imperialnej;
Sexto, akty prawa miejscowego.

TÍTULO IV: De las Poder Judicial

XXI.
Sądy nad obywatelami Imperium i osobami przebywającymi w Imperium, bądź w sprawach przez nich wnoszonych sprawuje Inkwizycja Królewska.

XXII.
Zakres właściwości Inkwizycji Królewskiej, strukturę i organizację regulują odrębne przepisy.

XXIII.
Aż do momentu dowiedzenia przed majestatem sprawiedliwości winy osoby oskarżonej, jest ona uznawana za niewinną, zezwalając jednak sądom na stosowanie określonych środków zapobiegawczych ujętych w przepisach odrębnych.

XXIV.
Monarcha czuwając nad wymiarem sprawiedliwości, dysponuje prawem ułaskawienia skazanego, co do skutków winy.

XXV.
Prawodawstwo Imperium Skarlandu zgodne z duchem wiary katolickiej, świętej, powszechnej i apostolskiej być powinno, a także w harmonii z prawem boskim i naturalnym tworzyć je należy.

Prawo niniejsze Kardynalnym czynimy, najwyższą moc mu przyznając i stanowiąc, jakoby tylko inne Prawo Kardynalne zmienić lub ograniczyć jego postanowienia mogło, a jednocześnie postanawiamy, iż zmiany w tym dokumencie może dokonać jedynie Władca, posiadając aprobatę Kortezów Generalnych.

(-) Su Majestad Cristianísima Leonor I
por la gracia de Dios Reina del Imperio Scarlañol

Real Decreto

My, Eleonora I, z Bożej łaski Arcychrześcijańska królowa wszystkich ziem skarlandzkich, Walencji, Kastylii, Leónu, Nowego Skarlandu i Estelli Wschodniej, Księżna Galicji, Pani Wysp Zachodnich, etc., etc,. etc.
dnia XX miesiąca XII Roku Pańskiego MMXIV stanowimy, co następuje na wieczną pamiątkę:

TÍTULO I. Postanowienia wstępne

Artículo I
Dokumentem tym ustanawiamy Inkwizycję Królewską będącą sądem Imperium Skarlandu, na ziemiach mu podległych, w imieniu Monarchy sprawującą wymiar sprawiedliwości nad obywatelami Imperium i osobami przebywającymi w jego granicach, a także określamy jej prawa, cele i obowiązki.

Artículo II
Inkwizycja Królewska sprawuje sądownictwo odpowiadając przed Bogiem, Monarchą i własnym sumieniem.

Artículo III
Inkwizycja Królewska stoi na straży przestrzegania porządku prawnego, moralnego i czystości sumienia, w poczuciu obowiązku walki z herezją.

Artículo IV
Inkwizycja Królewska w swej działalności , źródeł inspiracji winna czerpać z historycznej Inkwizycji Hiszpańskiej i ducha ówczesnych wartości religijnych opartych na fundamencie Świętej Ewangelii i Tradycji Katolickiej.

Artículo V
Inkwizycja Królewska jest  autonomiczna względem innych instytucji państwowych i oparta na zasadzie hierarchiczności.

Artículo VI
Każdy ma prawo dochodzić swych praw i sprawiedliwości  przed Inkwizycją Królewską.

TÍTULO II. Organizacja i struktura

Artículo I
Inkwizycja Królewska składa się z dwóch instancji sądowniczych:
Primero, Trybunał Inkwizycji Królewskiej, jako organ pierwszej instancji.
Segundo, Rada Najwyższa i Generalna Inkwizycji Królewskiej, zwana dalej Supremą, jako organ drugiej instancji.

Artículo II
W skład Inkwizycji Królewskiej wchodzą Inkwizytorzy i Wielki Inkwizytor, powoływani i odwoływani przez Monarchę.

Artículo III
Na czele Inkwizycji Królewskiej stoi Wielki Inkwizytor, który przewodniczy obradom Supremy, jak również sprawuje zwierzchnictwo nad Trybunałem Inkwizycji Królewskiej.

Artículo IV
Inkwizytorem lub Wielkim Inkwizytorem mogą zostać osoby obywatelstwa skarlandzkiego o nieposzlakowanej opinii, moralności, deklarujące wyznanie katolickie, niekarane prawomocnym wyrokiem sądu, odznaczające się znajomością i doświadczeniem z zakresu prawa, zobowiązane do życia w czystości na czas sprawowania urzędu. 

Artículo V
Inkwizytor i Wielki Inkwizytor mogą zostać odwołani przez Monarchę w przypadku:
Primero, złożenia rezygnacji;
Segundo, śmierci;
Tercero, przewlekłej nieobecności;
Cuarto, utraty obywatelstwa;
Quinto, postawy jawnie niegodnej sprawowania urzędu;
Sexto, publicznego wyparcia się wiary katolickiej;
Septimo, na wniosek Wielkiego Inkwizytora w sytuacjach uchylania się od obowiązków, niestosowania się do procedur, niesubordynacji przez Inkwizytora.

Artículo VI
Inkwizytor i Wielki Inkwizytor nie mogą zostać odwołani w trakcie prowadzenia postępowania inkwizycyjnego, za wyjątkiem art. V c, tytuł II, a stosowna decyzja wydana w jego trakcie zyskuje moc dopiero po zakończeniu postępowania.

Artículo VII
Instytucją pomocniczą Inkwizycji Królewskiej,  szczególnie w zakresie ścigania podejrzanych i oskarżonych, strzeżenia aresztantów i więźniów, ochrony Inkwizytorów i mienia Inkwizycji Królewskiej są Rycerze Zakonu św. Jakuba Apostoła w Santiago de Compostella.

TÍTULO III. Trybunał Inkwizycji Królewskiej

Artículo I
Trybunał Inkwizycji Królewskiej jako pierwsza instancja składa się z Inkwizytorów i Wielkiego Inkwizytora.

Artículo II
Trybunał Inkwizycji Królewskiej rozpatruje sprawy obejmujące postępowanie inkwizycyjne z urzędu, gdy uzna taką konieczność lub na wniosek obywatela i osoby przebywającej w granicach Imperium Skarlandu chcących dochodzić swych praw i sprawiedliwości.

Artículo III
Jeśli postępowanie odbywa się na wniosek, wówczas wnioskodawca zobowiązany jest do występowania w roli oskarżyciela.

Artículo IV
Oskarżonemu przysługuje prawo do ustanowienia obrońcy i jego zmiany w trakcie postępowania.

Artículo V
Członkowie Trybunału Inkwizycji Królewskiej nie mogą rozpatrywać spraw, z którymi mogą być istotnie powiązani i wówczas o zmianie Inkwizytora prowadzącego decyduje Wielki Inkwizytor.

Artículo VI
Trybunał Inkwizycji Królewskiej prowadzi sprawy i orzeka w składzie jednoosobowym.

Artículo VII
Od wyroków Trybunału Inkwizycji Królewskiej przysługuje oskarżonemu lub oskarżycielowi wnioskodawcy rekurs do Supremy w określonym terminie, a gdy to nie nastąpi wyrok uprawomocnia się.

TÍTULO IV. Suprema

Artículo I
Suprema składa się z najwięcej trzech członków:
Primero, Wielkiego Inkwizytora;
Segundo, Inkwizytora Trybunału Inkwizycji Królewskiej;
Tercero, Inkwizytora Supremy, którym powinien być każdorazowo Rycerz Zakonu św. Jakuba.

Artículo II
Suprema zajmuje się sprawami apelacyjnymi, udziela opinii Monarsze lub Pierwszemu Sekretarzowi Stanu na ich wniosek w zakresie interpretacji praw, sporów kompetencyjnych, przy czym to Monarcha zawsze podejmuje wiążącą decyzję.

Artículo III
Przepisy art. III i IV i w miarę możliwości V tytuł III przy apelacji stosuje się odpowiednio.

Artículo IV
Suprema w zakresie właściwości art. II tytuł IV obraduje w pełnym składzie i podejmuje uchwały, orzeczenia lub wyroki większością głosów, zaś w przypadku równowagi głosów, rozstrzyga Wielki Inkwizytor.

Artículo V
Wyroki Supremy są prawomocne i zyskują moc prawną w chwili ogłoszenia.

Artículo VI
Ogłoszenie wyroku następuje tuż po upływie czasu przewidzianego na zastosowanie prawa łaski przez Monarchę co do skutków winy lub zarządzenia przez niego kasacji wyroku.

Artículo VII
Kasacja wyroku może mieć miejsce tylko raz w danej sprawie, gdy zaistnieją szczególne okoliczności uzasadnione przez Monarchę i oznacza ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd pierwszej instancji z możliwością apelacji, co jest równoznaczne z zawieszeniem wykonania wyroku, zaś w nowym postępowaniu Inkwizycja Królewska wyrok może utrzymać lub ogłosić nowy.

TÍTULO V. Główne funkcje Wielkiego Inkwizytora

Artículo I
Wielki Inkwizytor stoi na czele Inkwizycji Królewskiej, jest zwierzchnikiem wszystkich Inkwizytorów i obydwu instancji sądowniczych, reprezentuje Inkwizycję Królewską na zewnątrz.

Artículo II
Wielki Inkwizytor może wnioskować do Monarchy o powołanie Inkwizytorów lub zgodnie z przepisami o ich odwołanie.

Artículo III
Wielki Inkwizytor nie może wpływać na wyroki pozostałych Inkwizytorów.

Artículo IV
Wielki Inkwizytor za zgodą Monarchy może przenieść Inkwizytora  do wyższej lub niższej instancji, jednakże nie w trakcie postępowania inkwizycyjnego.

Artículo V
Wielki Inkwizytor może odebrać  prowadzenie sprawy Inkwizytorowi Trybunału Inkwizycji Królewskiej, gdy zachodzi wyraźne podejrzenie powiązania interesów Inkwizytora prowadzącego ze stronami postępowania inkwizycyjnego. Wówczas sprawę przekazuje innemu Inkwizytorowi lub w sytuacji braku takiej możliwości prowadzi ją osobiście.

Artículo VI
Wielki Inkwizytor co do zasady nie powinien prowadzić spraw właściwych dla pierwszej instancji, z wyjątkiem, gdy ma miejsce sytuacja sytuacja opisana w art. V. tytuł V.

Artículo VII
Wielki Inkwizytor w celu sprawnego zapewnienia działalności instytucji Inkwizycji Królewskiej wydaje wewnętrzne Instrucciones, zwane dale Instrukcjami, które regulują kwestie administracyjno-proceduralne poszczególnych instancji w zależności od sytuacji, stanowią sugestie i zalecenia o charakterze moralnym, etycznym. Do ich zachowywania i przestrzegania zobowiązani są wszyscy Inkwizytorzy.

Artículo VIII
Aby dochować standardów niezależności, Wielki Inkwizytor musi spełniać takie same warunki jak pozostali Inkwizytorzy (art.IV. tytuł II), a ponadto być stanu wolnego, nie mieć dzieci, nie może pełnić jednocześnie funkcji królewskiej, regenckiej, rządowych, i nie działać w służbie innych państw.

Artículo IX
W celu zapewnienia bezpieczeństwa własnego, Wielki Inkwizytor, może powołać do swojej prywatnej ochrony Rycerzy Zakonu św. Jakuba lub żołnierzy innych formacji wojsk królewskich.

TÍTULO VI. Zalecenia i postanowienia końcowe

Artículo I
Kwestie regulujące szczegóły proceduralne działań Inkwizycji Królewskiej określać będzie Dekret Directorium Inquisitorum Eimerica.

Artículo II
Regulacje dotyczące sprawiedliwych wyroków Inkwizycji Królewskiej, kar za czyny zabronione zwarte zostaną w Dekrecie Kodeks Praw Karnych.

Artículo III
Do czasu uchwalenia Dekretu Kodeks Praw Karnych i Dekretu Directorium Inquisitorum Eimerica, wprowadza się dodatkową kategorię: Instrukcje Generalne wydawane przez Wielkiego Inkwizytora, które będą obowiązywały do czasu uchwalenia powyższych Dekretów, jednakże wymagać będą kontrasygnaty królewskiej.

Artículo IV
Szczegółowe zasady współpracy między Inkwizycją Królewską a Zakonem św. Jakuba nieokreślone w niniejszym Dekrecie regulować będą Instrukcje i Instrukcje Generalne.

Artículo V
Instrukcje, Dekret Kodeks Praw Karnych, Dekret Directorium Inquisitorum Eimerica, a na czas określony Instrukcje Generalne, stanowią dopełnienie i uzupełnienie niniejszego Dekretu, a poszczególne przepisy winny być ze sobą zgodne.

Artículo VI
Zmiana niniejszego Dekretu może nastąpić za zgodą Kortez Generalnych większością bezwzględną głosów.

Artículo VII
Niniejszy dekret zyskuje moc prawną z chwilą ogłoszenia.

Por el bien de Nuestro Imperio lo que está escrito se pone en práctica.

(-) Su Majestad Cristianísima Leonor I,
por la gracia de Dios Reina del Imperio Scarlañol

[Tomasz Mancini]

Wasza Arcychrześcijańska Mość, Książę, Panowie

Nie mam przeciwwskazań co do projektu i widzę, że reszta z Was także go popiera. Proponuję zatem przejść do głosowania.

[Carlos Lorenzo de Medici y Zep]

Ja również uważam projekty za dobre i jeśli dostosuje się je do dokumentów skarlandzkich będą bardzo dobre i można przejść do głosowania.

[Doña Leonor Catalina de Médici]

Don Fernando Álvarez.

Dziękujemy za przedłożenie poprawnej formy dokumentów. Jak widać nikt nie ma przeciwwskazań, co do projektów Don Luisa. Wymogi postawione przez Don Fernando Luisa również zostały spełnione, dlatego też uważamy, że możemy przejść do głosowania by nie odwlekać go w nieskończoność.

[Tomasz Mancini]

Głosuję ZA

[Doña Leonor Catalina de Médici]

Książę, Panowie.

Głosujemy ZA przyjęciem projektów.

[Carlos Lorenzo de Medici y Zep]

ZA

[Luis Pedro de Medici]

ZA

[Fernando Luis de Córdoba]

Wstrzymuję się.

[Norbert I Catalan]

Głosuję ZA

[Doña Leonor Catalina de Médici]

Wasza Wysokość, Książę, Panowie.

Dziękujemy za oddanie głosów, jednocześnie musimy poinformować Was, iż powyższe projekty są względem siebie sprzeczne. Otóż Don Fernando Álvarez pominął zapis, który uchyla funkcjonowanie Rady Prywatnej w zapisach Prawa Kardynalnego o Władzy, co skutkuje niezgodnością PK i Dekretu o Inkwizycji Królewskiej.

W zaistniałej sytuacji konieczna będzie korekta Prawa Kardynalnego o Władzy według zaleceń Don Luisa Pedro de Medici. Jako, że podczas tego posiedzenie prawo głosu mają wszyscy obywatele pragniemy przedstawić trzy rozwiązania zaistniałej sytuacji oraz prosimy o Waszą opinię.

I. Wprowadzenie korekty PK bez powtórnego głosowania.

II. Wprowadzenie korekty PK oraz powtórne głosowanie.

III. Ponowne otwarcie debaty, analiza dokumentów, głosowanie.

Otwieramy głosowanie nad powyższymi wariantami, które potrwa do końca dzisiejszego dnia.

[Luis Pedro de Medici]

Wasza Arcychrześcijańska Mość, Wysoka Izbo,
Poświęciliśmy już dużo czasu na debatę odnośnie całości projektu, a obecna sytuacja jest wynikiem niedopatrzenia, stąd nie ma sensu wydłużać procedowania w nieskończoność i optuję za skorygowaniem projektu o pierwotny zapis dot. Rady Prywatnej, który przecież wszystkim jest znany.

Głosuję za wariantem I

[Tomasz Mancini]

Głosuję za wariantem I