I posiedzenie Kortezów Generalnych

[Don Fernando Álvarez d'Este y Córdoba]

Wasza Arcychrześcijańska Mość, Książę, Panowie,

by uniknąć sporu zwróćmy się do autora Prawa Kardynalnego Jego Królewskiej Mości, Króla małżonka. Myślę, że jego Majestat zajmie bezstronne stanowisko w tej sprawie co pozwoli nam rozwiązać spór.

[Luis Pedro de Medici]

Wasza Arcychrześcijańska Mość, Szanowni Donowie,
Po wyjaśnieniu sobie pewnych nieporozumień formalnych, postanowiłem nanieść korekty do rzeczonych projektów. Tak więc, Prawo Kardynalne o zmianie Prawa Kardynalnego o Władzy pozostaje bez zmian, zaś Prawo Kardynalne o Inkwizycji Królewskiej zyska status Dekretu o tej samej treści, z możliwością jego zmiany przez Kortezy. Istotnie, skoro przyjęto taką, a nie inną koncepcję tworzenia Praw Kardynalnych jako ogólnego katalogu praw, takoż pozostaje mi uznać ten stan rzeczy.
Skoro wszystkie nieporozumienia wyjaśniliśmy, wnioskuję o przejście jeszcze dziś do głosowania nad pierwszym dokumentem i proszę Waszą Arcychrześcijańską Mość o promulgację drugiego.

[Luis Pedro de Medici]

Prawo Kardynalne o zmianie Prawa Kardynalnego o Władzy

En el nombre de Dios Todopoderoso: Doña Leonor, por la gracia de Dios, Reina de las Scarlañas: Hemos decretado y decretamos la presente Ley Cardinal, para que se guarde como ley fundamental de nuestros Estados y como base del pacto que une a nuestros pueblos con Nos, y a Nos con nuestros pueblos.

W imię Boga Wszechmogącego: Doña Elenora, z Bożej łaski, Królowa Skarlandczyków:
Ogłaszamy i stanowimy następujące Prawo Kardynalne, które warujemy jako prawo fundamentalne Naszych Krajów i jako fundament paktu Naszych Narodów z Nami i Nas z Naszymi Narodami.

TÍTULO I.

I. Niniejsze Prawo Kardynalne stanowi o zmianie niektórych przepisów Prawa Kardynalnego o Władzy, z dnia 19 listopada 2014r.
II. Przepisy tytułu II, art. X i XIV przyjmują następujące brzmienie:

TÍTULO II. De la Consejo del Imperio Scarlañol
X Cuatro, Rada Prywatna. (uchylony)
XIV.
Rada Prywatna jest sądem wyższym i trybunałem kompetencyjnym. Rada działa pod przewodnictwem Pierwszego Sekretarza Stanu, a prócz niego w jej skład wchodzą Kanclerz Królewski oraz osoba powołana przez Monarchę. (uchylony)

III.   Przepisy tytułu IV, art. XXI –XXV przyjmują następujące brzmienie:

TÍTULO IV. De las Poder Judicial

XXI.
Sądy nad obywatelami Imperium i osobami przebywającymi w Imperium, bądź w sprawach przez nich wnoszonych sprawuje Inkwizycja Królewska.

XXII.
Zakres właściwości Inkwizycji Królewskiej, strukturę i organizację regulują odrębne przepisy.

XXIII.
Aż do momentu dowiedzenia przed majestatem sprawiedliwości winy osoby oskarżonej, jest ona uznawana za niewinną, zezwalając jednak sądom na stosowanie określonych środków zapobiegawczych ujętych w przepisach odrębnych.

XXIV.
Monarcha czuwając nad wymiarem sprawiedliwości, dysponuje prawem ułaskawienia skazanego, co do skutków winy.
XXV.
Prawodawstwo Imperium Skarlandu zgodne z duchem wiary katolickiej, świętej, powszechnej i apostolskiej być powinno, a także w harmonii z prawem boskim i naturalnym tworzyć je należy.

Prawo niniejsze Kardynalnym czynimy, najwyższą moc mu przyznając i stanowiąc, jakoby tylko inne Prawo Kardynalne zmienić lub ograniczyć jego postanowienia mogło, a jednocześnie postanawiamy, iż zmiany w tym dokumencie może dokonać jedynie Władca, posiadając aprobatę Kortezów Generalnych.

Real Decreto


My, Eleonora I, z Bożej łaski Arcychrześcijańska królowa wszystkich ziem skarlandzkich, Walencji, Kastylii, Leónu, Nowego Skarlandu i Estelli Wschodniej, Księżna Galicji, Pani Wysp Zachodnich, etc., etc,. etc.
dnia XVIII miesiąca XII Roku Pańskiego MMXIV stanowimy, co następuje na wieczną pamiątkę:

TÍTULO I.  Postanowienia wstępne

I.   Ustanawia się Inkwizycję Królewską będącą sądem Imperium Skarlandu, na ziemiach mu podległych, w imieniu Monarchy sprawującą wymiar sprawiedliwości nad obywatelami Imperium i osobami przebywającymi  w jego granicach.
II.   Inkwizycja Królewska sprawuje sądownictwo odpowiadając przed Bogiem, Monarchą i własnym sumieniem.
III.   Inkwizycja Królewska stoi na straży przestrzegania porządku prawnego, moralnego i czystości sumienia, w poczuciu obowiązku walki z herezją.
IV.   Inkwizycja Królewska w swej działalności , źródeł inspiracji winna czerpać z historycznej Inkwizycji Hiszpańskiej i ducha ówczesnych wartości religijnych opartych na fundamencie Świętej Ewangelii i Tradycji Katolickiej.
V.   Inkwizycja Królewska jest  autonomiczna względem innych instytucji państwowych i oparta na zasadzie hierarchiczności.
VI.   Każdy ma prawo dochodzić swych praw i sprawiedliwości  przed Inkwizycją Królewską.

TÍTULO II.  Organizacja i struktura

I.   Inkwizycja Królewska składa się z dwóch instancji sądowniczych:
a) Trybunał Inkwizycji Królewskiej, jako organ pierwszej instancji
b) Rada Najwyższa i Generalna Inkwizycji Królewskiej, zwana dalej Supremą, jako organ drugiej instancji
II.   W skład Inkwizycji Królewskiej wchodzą Inkwizytorzy i Wielki Inkwizytor, powoływani i odwoływani przez Monarchę.
III.    Na czele Inkwizycji Królewskiej stoi Wielki Inkwizytor, który przewodniczy obradom Supremy, jak również sprawuje zwierzchnictwo nad Trybunałem Inkwizycji Królewskiej.
IV.   Inkwizytorem lub Wielkim Inkwizytorem mogą zostać osoby obywatelstwa skarlandzkiego o nieposzlakowanej opinii, moralności, deklarujące wyznanie katolickie, niekarane prawomocnym wyrokiem sądu, odznaczające się znajomością i doświadczeniem z zakresu prawa, zobowiązane do życia w czystości na czas sprawowania urzędu. 
V.   Inkwizytor i Wielki Inkwizytor mogą zostać odwołani przez Monarchę w przypadku:
a) złożenia rezygnacji
b) śmierci
c) przewlekłej nieobecności
d) utraty obywatelstwa
e) postawy jawnie niegodnej sprawowania urzędu
f) publicznego wyparcia się wiary katolickiej
g) na wniosek Wielkiego Inkwizytora w sytuacjach uchylania się od obowiązków, niestosowania się do procedur, niesubordynacji przez Inkwizytora.
VI.   Inkwizytor i Wielki Inkwizytor nie mogą zostać odwołani w trakcie prowadzenia postępowania inkwizycyjnego, za wyjątkiem art. V c, tytuł II, a stosowna decyzja wydana w jego trakcie zyskuje moc dopiero po zakończeniu postępowania.
VII.   Instytucją pomocniczą Inkwizycji Królewskiej,  szczególnie w zakresie ścigania podejrzanych i oskarżonych, strzeżenia aresztantów i więźniów, ochrony Inkwizytorów i mienia Inkwizycji Królewskiej są Rycerze Zakonu św. Jakuba Apostoła w Santiago de Compostella

TÍTULO III. Trybunał Inkwizycji Królewskiej

I.   Trybunał Inkwizycji Królewskiej jako pierwsza instancja składa się z Inkwizytorów i Wielkiego Inkwizytora
II.   Trybunał Inkwizycji Królewskiej rozpatruje sprawy obejmujące postępowanie inkwizycyjne z urzędu, gdy uzna taką konieczność lub na wniosek obywatela i osoby przebywającej w granicach Imperium Skarlandu chcących dochodzić swych praw i sprawiedliwości.
III.   Jeśli postępowanie odbywa się na wniosek, wówczas wnioskodawca zobowiązany jest do występowania w roli oskarżyciela.
IV.   Oskarżonemu przysługuje prawo do ustanowienia obrońcy i jego zmiany w trakcie postępowania.
V.   Członkowie Trybunału Inkwizycji Królewskiej nie mogą rozpatrywać spraw, z którymi mogą być istotnie powiązani i wówczas o zmianie Inkwizytora prowadzącego decyduje Wielki Inkwizytor
VI.   Trybunał Inkwizycji Królewskiej prowadzi sprawy i orzeka w składzie jednoosobowym.
VII.   Od wyroków Trybunału Inkwizycji Królewskiej przysługuje oskarżonemu lub oskarżycielowi wnioskodawcy rekurs do Supremy w określonym terminie, a gdy to nie nastąpi wyrok uprawomocnia się.

TÍTULO IV. Suprema

I.   Suprema składa się z najwięcej trzech członków:
a) Wielkiego Inkwizytora
b) Inkwizytora Trybunału Inkwizycji Królewskiej
c) Inkwizytora Supremy, którym powinien być każdorazowo Rycerz Zakonu św. Jakuba
II.   Suprema zajmuje się sprawami apelacyjnymi, udziela opinii Monarsze lub Pierwszemu Sekretarzowi Stanu na ich wniosek w zakresie interpretacji praw, sporów kompetencyjnych, przy czym to Monarcha zawsze podejmuje wiążącą decyzję.
III.   Przepisy art. III i IV i w miarę możliwości V tytuł III przy apelacji stosuje się odpowiednio.
IV.   Suprema w zakresie właściwości art. II tytuł IV obraduje w pełnym składzie i podejmuje uchwały, orzeczenia lub wyroki większością głosów, zaś w przypadku równowagi głosów, rozstrzyga Wielki Inkwizytor.
V.   Wyroki Supremy są prawomocne i zyskują moc prawną w chwili ogłoszenia.
VI.   Ogłoszenie wyroku następuje tuż po upływie czasu przewidzianego na zastosowanie prawa łaski przez Monarchę co do skutków winy lub zarządzenia przez niego kasacji wyroku.
VII.   Kasacja wyroku może mieć miejsce tylko raz w danej sprawie, gdy zaistnieją szczególne okoliczności uzasadnione przez Monarchę i oznacza ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd pierwszej instancji z możliwością apelacji, co jest równoznaczne z zawieszeniem wykonania wyroku, zaś w nowym postępowaniu Inkwizycja Królewska wyrok może utrzymać lub ogłosić nowy.

TÍTULO V.  Główne funkcje Wielkiego Inkwizytora

I.   Wielki Inkwizytor stoi na czele Inkwizycji Królewskiej, jest zwierzchnikiem wszystkich Inkwizytorów i obydwu instancji sądowniczych, reprezentuje Inkwizycję Królewską na zewnątrz.
II.   Wielki Inkwizytor może wnioskować do Monarchy o powołanie Inkwizytorów lub zgodnie z przepisami o ich odwołanie.
III.   Wielki Inkwizytor nie może wpływać na wyroki pozostałych Inkwizytorów.
IV.   Wielki Inkwizytor za zgodą Monarchy może przenieść Inkwizytora  do wyższej lub niższej instancji, jednakże nie w trakcie postępowania inkwizycyjnego.
V.   Wielki Inkwizytor może odebrać  prowadzenie sprawy Inkwizytorowi Trybunału Inkwizycji Królewskiej, gdy zachodzi wyraźne podejrzenie powiązania interesów Inkwizytora prowadzącego ze stronami postępowania inkwizycyjnego. Wówczas sprawę przekazuje innemu Inkwizytorowi lub w sytuacji braku takiej możliwości prowadzi ją osobiście.
VI.   Wielki Inkwizytor co do zasady nie powinien prowadzić spraw właściwych dla pierwszej instancji , z wyjątkiem, gdy ma miejsce sytuacja sytuacja opisana w art. V. tytuł V
VII.   Wielki Inkwizytor w celu sprawnego zapewnienia działalności instytucji Inkwizycji Królewskiej wydaje wewnętrzne Instrucciones, zwane dale Instrukcjami, które regulują kwestie administracyjno-proceduralne poszczególnych instancji w zależności od sytuacji, stanowią sugestie i zalecenia o charakterze moralnym, etycznym. Do ich zachowywania i przestrzegania zobowiązani są wszyscy Inkwizytorzy.
VIII.   Aby dochować standardów niezależności, Wielki Inkwizytor musi spełniać takie same warunki jak pozostali Inkwizytorzy (art.IV. tytuł II), a ponadto być stanu wolnego, nie mieć dzieci, nie może pełnić jednocześnie funkcji królewskiej, regenckiej, rządowych, i nie działać w służbie innych państw.
IX.   W celu zapewnienia bezpieczeństwa własnego, Wielki Inkwizytor, może powołać do swojej prywatnej ochrony Rycerzy Zakonu św. Jakuba lub żołnierzy innych formacji wojsk królewskich.

TÍTULO VI. Zalecenia i postanowienia końcowe

I.   Kwestie regulujące szczegóły proceduralne działań Inkwizycji Królewskiej określać będzie Dekret Directorium Inquisitorum Eimerica.
II.   Regulacje dotyczące sprawiedliwych wyroków Inkwizycji Królewskiej, kar za czyny zabronione zwarte zostaną w Dekrecie Kodeks Praw Karnych.
III.   Do czasu uchwalenia Dekretu Kodeks Praw Karnych i Dekretu Directorium Inquisitorum Eimerica, wprowadza się dodatkową kategorię: Instrukcje Generalne wydawane przez Wielkiego Inkwizytora, które będą obowiązywały do czasu uchwalenia powyższych Dekretów, jednakże wymagać będą kontrasygnaty królewskiej.
IV.   Szczegółowe zasady współpracy między Inkwizycją Królewską a Zakonem św. Jakuba nieokreślone w niniejszym Dekrecie regulować będą Instrukcje i Instrukcje Generalne.
V.   Instrukcje, Dekret Kodeks Praw Karnych, Dekret Directorium Inquisitorum Eimerica, a na czas określony Instrukcje Generalne, stanowią dopełnienie i uzupełnienie niniejszego Dekretu, a poszczególne przepisy winny być ze sobą zgodne.
VI.    Zmiana niniejszego Dekretu może nastąpić za zgodą Kortez Generalnych  większością bezwzględną głosów.

Por el bien de Nuestro Imperio lo que está escrito se pone en práctica.

[Fernando Luis de Córdoba]

Spokojnie, Wasza Książęca Mość.

1. Nazwę dokumentu nr 1 proponuję taką: I poprawka do Praw Kardynalnych - wydaje mi się bardziej klimatyczna aniżeli Prawo o zmianie Prawa.

2. Warto też dostosować wygląd aktu to wzorca, jaki przyjęliśmy.

[Luis Pedro de Medici]

Zgodnie z tym co dotychczas praktykowano, Prawo Kardynalne może zmienić inne Prawo Kardynalne, stąd takie nazewnictwo. Klimat nie ma nic do tego a zwroty typu I poprawka pasują raczej do Konstytucji Stanów Zjednoczonych.
Nie wiem jak tutaj, ale w republikach budowę aktu prawnego określała stosowna ustawa, tutaj podobnych regulacji czy to w dekretach lub Prawach Kardynalnych nie ma. Jeśli przykłada się tak dużą wagę do formalizmów, to proponowałbym w przyszłości stosowny akt zaproponować. Póki co nie ma takiego wymogu, więc nie widzę potrzeby wykonywać benedyktyńskiej pracy.

[Tomasz Mancini]

Wasza Arcychrześcijańska Mość, Książę, Panowie

Wielkim zaszczytem dla mnie jako poddanego, ale też jako Prymasa Imperium, przemawiać po raz pierwszy w Kortezach. Dumny jestem także z tego, iż Izba ta jest chyba najbardziej aktywnym parlamentem, który znam. Napawa ten fakt wielką radością. Oby tak dalej.

Odnosząc się do meritum - w pełni zgadzam się z księciem Luizem Pedro de Medicim. Prawo kardynalne może zmienić tylko inne Prawo Kardynalne. Tak zapewnimy naszemu systemowi pewną przejrzystość. Zgadzam się z nim także w kwestii Prawa kardynalnego o Inkwizycji. Ta instytucja zasługuje na akt wyższy hierarchicznie.

Chciałbym też zgłosić pewien pomysł. Otóż Inkwizycja Królewska bierze swój początek z kościelnych sądów, dlatego proponuję, aby to duchowni, o ile to możliwe, pełnili funkcję inkwizytorów. Oczywiście taki duchowny sędzia musiałby być zobowiązany do złożenia przysięgi wierności Królowej.

[Norbert I Catalan]

Inkwizytor z Rotrii - nowy Prymas ale za to z poczuciem humoru

[Tomasz Mancini]

Inkwizytor z Rotrii - nowy Prymas ale za to z poczuciem humoru

Bo w końcu każdy może mieć dość smutnych panów w fioletowych sutannach, którzy są trochu świętojebliwi (przepraszam za wulgaryzmy w Kortezach, to ostatni raz).

A tak serio - to właśnie dlatego proponuję, by składali oni przysięgę wierności Królowej, żeby wykluczyć podejrzenie działania na rzecz państwa obcego (w tym wypadku Rotrii). Oczywiście najlepiej by było, jakby taki duchowny pochodził stąd i był formowany tutaj. To może i średnio możliwe do spełnienia teraz, ale wydaje mi się, że Prawo Kardynalne powinno być na tyle otwarte, żeby taką ewentualność przewidywać. Bo w końcu im bardziej będziemy autentyczni i klimatyczni, tym lepiej .

[Luis Pedro de Medici]

Wasza Eminencjo,
Zgodnie z propozycją, funkcję Inkwizytora pełnić mogą zarówno świeccy (historia Inkwizycji Hiszpańskiej zna wiele takich sytuacji), jak i duchowni (w domyśle rotryjscy), jeśli jednak spełniają warunki, czyli m.in. nie mogą służyć innym państwom. Oznacza to, że nie mogą np. w Rotrii piastować żadnych innych urzędów i godności, do których przypisane są jakieś funkcje. Ma to bowiem nas uchronić przed wpływem innych państw na wymiar sprawiedliwości Skarlandu, tak by IK nie stała się czyjąś ekspozyturą, podkreślać jej niezależność i związek z Koroną, a także realizować cele Inkwizycji zawarte w prawie skarlandzkim.
Jeśli mi przypadnie udział w kierowaniu Inkwizycją Królewską, to będę się starał by te cele możliwie wiernie realizowała, a jeśli będą chętni wśród duchownych rotryjskich, gotowych do służby Koronie i spełniających kryteria wstępne, to zawsze będzie można to rozważyć i sprawa jest otwarta.

[Norbert I Catalan]

Duchowni jak chcą piastować jakiekolwiek urzędy niech się przeniosą do Rotrii. Inkwizycja powinna być wolna od kościoła, który nie gwarantuje uczciwego procesu.

[Fernando Luis de Córdoba]

Szanowni Państwo,

Póki co załatwmy sprawę Prawa Kardynalnego. Może nie jest to rozwiązanie bardzo fachowe, ale moim zdaniem najmniej inwazyjne - uchwalić nowe Prawo o Władzy bez Sądu, a z Inkwizycją. Moim zdaniem nie warto ingerować w ten akt, zmieniając bo znacząco w pierwszym miesiącu funkcjonowania i już sporządzać poprawki i cudować.

Zaś co duchownych to czemu nie

Eminencjo Prymasie, proszę skontaktować się ze mną poprzez PW w sprawie nieruchomości kościelnych w Imperium.

[Luis Pedro de Medici]

Istotnie, nie ma co cudować i kombinować raz tak, raz tak. Dlatego wnoszę o przystąpienie do głosowana nad moim projektem.

Głosowanie zostanie zarządzone, kiedy skończy się debata oraz projekt zostanie dostosowany do formy aktów prawnych przyjętej w Imperium. Póki co nie widzę żadnej chęci uzyskania konsensusu, tylko dążenie za wszelką cenę poprawki do uchwalenia w obecnej formie.... Pośpiech nie jest dobrym doradcą.

[Luis Pedro de Medici]

W kwestii projektów zabrałem już jasne stanowisko i nie ulegnie ono zmianie. Skoro sytuacja obiera taki obrót, uznaję że moje propozycje nie uzyskują poparcia, a ja nie zamierzam firmować żadnych wątpliwych konsensusów i zmiękczania, gdyż nigdy nie miałem takiego zwyczaju. Nie pozostaje mi więc nic innego jak wycofać obydwa projekty spod obrad i jeśli ktoś chce, niech zgłosi własne propozycje. To tyle z mojej strony.

[Doña Leonor Catalina de Médici]

Panowie,

Osobiście nie zgłaszamy żadnych poprawek i akceptujemy projekt. Dziś przedłożymy odpowiedni format dokumentów.