Autorem felietonu jest p. Matheos Libras.
Niemal każde współczesne v-państwo krocząc własną, pieczołowicie wytyczoną ścieżka rozwoju i postępu, spotyka się na tejże drodze z dziejową symboliką. Ojcowie narodów na każdym kroku przypominają nam o konieczności wyciągania wniosków z minionych wieków i nie powtarzania błędów przeszłości. Historia to wielki skarb każdego narodu. Niestety, skarb najczęściej zapomniany.
Nie podoba się nam interpretowanie słów „mądrej głowy z obrazka”, ani zgłębianie tajemnic naszego kraju. Na ogół nie podoba się nam także nauka płynąca z dzieł sztuki. Ale mi osobiście najbardziej nie podoba się… właśnie to „nie podobanie”. I w związku z tym pragnę dziś zaapelować do wszystkich mediów mikronacyjnych o krzewienie kultury oraz klimatu państwa z którym są oficjalnie związane. O rozpalanie w sercach młodych Obywateli ducha patriotyzmu i poszanowania dziedzictwa narodowego. A żeby nie być gołosłownym, chętnie przedstawię dziejowy dorobek Surmenii i z nieskrywaną przyjemnością zaproszę do obejrzenia wystaw największych surmeńskich Muzeów: Narodu Surmeńskiego i Powstania Skawlandzkiego.
Pierwsze z wyżej wymienionych Muzeów, jest miejscem szczególnej kontemplacji dorobku artystycznego Surmeńczyków. 4 wielkie komnaty zawierają eksponaty uporządkowane tematycznie i chronologicznie. Są to kolejno: „Rzeźba antyczna”, „Malarstwo do 1468”, „Miniatury nowożytne” oraz „Zdobnictwo nowożytne”. Nie ma drugiego takiego miejsca w mikroświecie. Nigdzie indziej nie znajdziecie tak wielkiego natłoku wrażeń estetycznych. Surmenia stanowi swoistą twierdzę historyzmu! Niezwykle często zarzuca się nam, że jesteśmy zaściankowi, zamknięci, uwstecznieni. Brednie. Brednie wskazujące na jawną dyskryminację narodu wyróżniającego się niczym innym, jak tylko szczerym szacunkiem wobec własnej historii. A przecież „Nie znać historii, znaczy na zawsze pozostać dzieckiem”.
Z kolei Muzeum Powstania Skawlandzkiego jest manifestem odwagi oraz przywiązania do prawdy, która powinna być rozwijana w sercach Obywateli dzień po dniu. Surmenia nie ucieka od tematów trudnych, przeklętych oraz powszechnie uznanych za „niewygodne”. Surmenia nie wstydzi się mówić o brutalnych epizodach swojej historii. I właśnie tego wyrazem jest wspomniane wyżej Muzeum. Jedno z najbardziej tragicznych i najkrwawszych wydarzeń w dziejach Narodu, zostało udostępnione do powszechnych rozważań. Żywy pomnik pod którym codziennie są zapalane kolejne znicze, może stać się również wyrazem Twojej obecności oraz pamięci.
Odwiedź i przekonaj się sam:
fonagazeta.wordpress.com 
Muzeum, Naród i Obywatel piszemy małą literą.
Można się zgadzać i nie zgadzać… szczerze mówiąc, o dziwo, ja się jednak nie zgadzam z treścią artykułu, choć opisuje on istotną w życiu państw prawidłowość. Muzea – fajnie, że istnieją, super że istnieje kultura surmeńska, tak jak istnieją inne kultury.
Ale z drugiej strony – robienie z mikronacji skansenu jest ogromnym błędem. Obywatele nie mogą trzymać się jednej tylko wytyczonej ścieżki rozwoju, bo to ich zwyczajnie nudzi – w mikroświecie najfajniejsze jest tworzenie czegoś swojego, nowego… Pewnie, że czasem aż mnie skręca, kiedy widzę w Austro-Węgrzech błędy historyczne w czyjejś twórczości. Kiedyś bym zareagował, dzisiaj mówię sobie: „nie, to jest czyjaś twórczość, nie można jej zabijać”.
Dziedzictwo – tak, ale kiedy stanowi bazę, podstawę do tworzenia dalszej kultury. I to nie przez jedną, dwie osoby – ale przez ogół obywateli potencjalnie zainteresowanych taką twórczością. Kiedy mam wybierać między wybitnie profesjonalną kulturą „dwuosobową” a amatorską kulturą tworzoną przez wszystkich, wybieram tę drugą – bo ona z czasem też stanie się profesjonalna, ale w lepszy, ciekawszy sposób.