NUMER I

NUMER II

NUMER III

NUMER IV

STRONA GŁÓWNA

KRYZYSY         HISTORIA CHRZEŚCIJAŃSTWA W SCHOLII        MITOLOGIA GRECKA   
ROZWÓJ KOŚCIOŁA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO         HISTORIA STAROŻYTNA  

Wiktor (Ariel) Szual-Koliński

Rozwój Kościoła Elfickiego: zmiany spowodowane odejściem Elfów

            W swoim wykładzie pt. „Historia Elfidy. Od opuszczenia przez Elfy do Katastrofy”[1] prof. dr J. Gołowanow opisał zmiany, które dotknęły Kościół Elficki po odejściu Elfów nieśmiertelnych na Prawdziwy Zachód.

            XIII wiek był brzemienny w skutki nie tylko dla państwowości Elfidy, lecz także dla Kościoła Elfickiego. Wiemy z podań historycznych, że od wieku XIII władzę w Elfidzie przejęły ludzkie plemiona naśladowców Elfów i że Kościół Elficki, stworzony przez Elfów dla ludzi, pozostawał odtąd całkowicie pod ludzka kontrolą[2].

            Wiemy, że w Kościele Elfickim nie istniało coś takiego jak władza, czy też obrzędowość. Wolne relacje między ludźmi i Mistrzami elfickimi prowadziły jedynie do całkowitego uwolnienia ludzkiego umysłu od błędnych mniemań i do uświadomienia sobie własnej wielkości. Otwartość Kościoła Elfickiego doprowadziła w końcu do tego, że wielkie rzesze ludzi chciały żyć jak Elfowie – w sposób wolny od uzależnień od czegokolwiek. Powstanie wiosek naśladowców Elfów z Kolegiami Druidów jako kierownictwem nie stanowiło zagrożenia dla duchowości Kościoła Elfickiego aż do czasu, gdy Elfowie opuścili Elfidę, podążając na Prawdziwy Zachód.

            Gdy Elfowie uniknęli, ludzie zaczęli zmieniać koncepcje duchowości Elfów. Stało się tak dlatego, że odwieczne wady ludzi – zazdrość, żądz władzy, uproszczenie wielkich prawd, oraz dążenie do całkowitej jasności i stabilności w życiu nie mogły nie spowodować przykrych i niszczących zmian dla Kościoła Elfickiego. Największym problemem było to, ze ludzcy doradcy (następcy Mistrzów elfickich) nie potrafili oprzeć się pokusie stworzenia systemu, w którym ostateczna decyzja o rozwoju duchowym kogokolwiek spoczywała w ich rękach. Zwykłe ludzkie pragnienie stabilności spowodowało to, że Mistrzowie Kościoła Elfickiego byli traktowani nie jako bracia i pomocnicy, tylko jako autorytety, czyje słowo jest ostateczne i nie podlegające dyskusji. Nie potrafili oni oddzielić kwestii edukacyjnych od kwestii, związanych z życiem duchowym. Duchowość, która w założeniu Elfów jest całkowicie wolną decyzją każdej istoty myślącej stała się sztywnym systemem, stworzonym przez autorytatywne rządy Druidów. Zasady Elfickie, które były jedynie wyrazem trybu życia i mentalności osoby przebudzonej i oświeconej, stały się czymś w rodzaju Dekalogu i każdy z wyznawców był zobowiązany do ich przestrzegania.

            Kolejnym krokiem, który jeszcze bardziej oddalił Kościół Elficki od nauki Elfów było wprowadzenie obrzędowości i hierarchii. Te innowacje sprowadziły Kościół Elficki do poziomu wszystkich innych religii. Zapomniano, że nie miała to być organizacja religijna, tylko ośrodek duchowości. Aktualnie Kościół Elficki na nowo odkrywa założenia, wprowadzone przez Elfów na samym początku jego istnienia, więc istnieje szansa, że jego rola znów wzrośnie i duchowość, która stanowi najważniejszy cel nauczania Elfów ponownie stanie się udziałem Scholandczyków.