Znowu chciałoby się rzec: „uderz w stół, a nożyce się odezwą”.  Tym razem reżimowy Tron Ludu opublikował materiały twierdzące, że Skawowie, którzy nazywają swoją ojczyznę Skavenlandtem tj. Ziemią Skawów, są w rzeczywistości pochodzenia bałkańskiego. Sami Skawowie, poproszeni o komentarz w sprawie, śmieją się do rozpuku słysząc o pisaniu ich rodowodu na nowo przez kipryjskich terrorystów.

Plansza przytoczona w artykule „Krótka lekcja genetyki” jest najwyraźniej efektem pokolorowania mapy O’Rhady na chybił trafił przez jakiegoś osobnika będącego bez cienia wątpliwości pod wpływem alkoholu. Aleksander Hergemon-Euskadi, z pochodzenia Sarmata, znany chociażby z takich „akcji” jak utworzenie Islamskiej Republiki Bośni na terenie Austro-Węgier, po raz kolejny świadomie wystawia się na pośmiewisko świata naukowego. Z przytoczonego przez niego źródła wynika, iż – pomijając rzeczonych Skawów, o których za chwilę – mieszkańcy austriackiego Vorarlbergu, regionu położonego tuż przy granicy z Surmenią, mają więcej wspólnego z Chorwatami niż Austriakami. Prażanie zaś, zdaniem Euskadiego, to głównie Germanie, podobnie jak całe Czechy Właściwe. Cóż, pogratulować intelektu.

O pochodzeniu Surmeńczyków wraz ze wszystkimi grupami etnicznymi oraz Skawów świadczyć mogą wnikliwe opracowania Królewskiej Akademii Nauk: „Historia starożytna Surmenii” (Wyd. Hist. KAN, Kaharonea 2010), „Historia Surmenii i państwowości surmeńskiej” (Wyd. Hist. KAN, wyd. 4, Kaharonea 2011), a w wypadku Surmy – nawet „Niezawisłe Państwo Surmijskie. Historia krótkiej niepodległości 1918 – 1923” (Wyd. Hist. KAN, Kaharonea 2011). Wszystkie prace naukowe dostępne są w bibliotece Katedry Historii KAN w tym miejscu. Są to opracowania znacznie bardziej profesjonalne niż te przygotowywane „na poczekaniu” przez Euskadiego, któremu najwyraźniej szkodzą fakty historyczne przemawiające na niekorzyść całej kipryjskiej egzystencji politycznej.

Kipria po raz kolejny udowadnia żenująco niski poziom swoich zasobów intelektualnych, żeby już nie mówić, iż nie posiada ich w ogóle. Redakcja Fony zastanawia się, czy przypadkiem nie pokusić się o podesłanie reżimowi w Syfilisie, w ramach poszerzenia ich wiedzy, nowych kaset VHS (o DVD pewnie jeszcze tam nie słyszano) z serialem „House M.D.”, z której to produkcji najwyraźniej czerpią wiedzę z zakresu medycyny, genetyki oraz – że tak sobie zażartujemy – sztuki ciętej riposty.

Ale dość już tych uszczypliwości. Sparafrazujemy więc podsumowanie artykułu dostępnego w Tronie Ludu, o którym się tu roznosi, a mianowicie: wszyscy powinni zadać sobie pytanie. Musieć – nie muszą, bo musieć to w Kiprii. Kiedy ta kampania oszczerstw i insynuacji opartych na ignorancji i niesłychanej upierdliwości reżimu „Konduktora” Euskadiego dobiegnie końca? Każda kolejna próba wyprodukowania materiału propagandowego przez stronę kipryjską prowadzi jedynie do jej ośmieszenia, z powodu braku powiązania z oczywistymi faktami.

Na surmeńskim kanale YouTube opublikowano film ostrzegający mikroświat przed możliwymi konsekwencjami działań Kiprów. (Zobacz film)

W lutym 2010 zagraniczni awanturnicy, znani w Surmenii jako Kiprowie, zaatakowali Królestwo Surmeńskie, próbując oderwać od niej terytorium Skawlandii. W trakcie walk zadali znaczne straty sprzeciwiającej się ich działaniom ludności cywilnej.

Obecnie Kiprowie bezprawnie zagarnęli terytorium Królestwa Natanii – Tauchirę. Informacje, jakie przenikają poza ściśle strzeżone granice, mówią o mającej tam miejsce prawdziwej klęsce humanitarnej, przewyższającej tą, która miała miejsce w Skawlandii.

Powstrzymajmy masakrę, powstrzymajmy Kiprów.

Po powrocie z trwającej prawie trzy miesiące regencji, JKM Paulos Petrosigos obok sporych zmian estetycznych na stronie Królestwa Surmeńskiego dokonanych w ciągu zeszłego tygodnia, złożył na ręce Eklezji Surmeńskiej projekt Syntagmy, tj. konstytucji ustanawiającej republikę i ogłosił akt abdykacji. Czy czeka nas przełom?

Działania Petrosigosa zdają się być finałem planu wprowadzenia Demokracji Surmeńskiej –  tę nazwę najczęściej wymieniają politycy – w miejsce obecnego ustroju państwa, lansowanego z większym lub mniejszym powodzeniem od grudnia 2008 roku.

Projekt Syntagmy zakłada całkowite zerwanie z monarchią parlamentarną przy jednoczesnym uznaniu jej zasług dla budowy Surmenii, a także reformuje organizację władzy. Według proponowanej nowej ustawy zasadniczej, głową państwa miałby zostać wybierany spośród obywateli Archont Surmenii (termin najpewniej zmieni się przy określeniu pełnej nazwy państwa), który byłby jednocześnie szefem rządu – Rady Tesmotetów. Prawo stanowiłaby Eklezja, na czele której stałby Efor. Sądownictwo sprawowałaby Geruzja jako trybunał. Nad całością władzy miałby czuwać Wiec, czyli zgromadzenie ogólne wszystkich Surmeńczyków, do którego należałoby wybieranie Archonta i członków Eklezji oraz podejmowanie decyzji zastrzeżonych wcześniej dla instytucji referendum.

Syntagma rozszerza także kwestie nadzwyczajne o sytuacje niemożności sprawowania urzędu przez poszczególne organy władzy – w sytuacji kryzysowej na czele państwa miałby stanąć Tyran, który przejmowałby kompetencje wszystkich organów władzy do czasu wyjścia z hipotetycznego kryzysu politycznego.

Dotychczas żaden z eklezjastów nie wypowiedział się na temat decyzji i projektu Petrosigosa.