Odolan “Mróz” Mrozek (2.V.1914 - 1.III.1947) - najstarszy z czterech synów Witolda Mrozka, posiadacza ziemskiego pochodzącego z rodziny scholandzkich imigrantów (Frostów). Edukację pobierał początkowo w przyparafialnej szkole elementarnej i gimnazjum w znajdującym się niedaleko rodzinnych posiadłości mieście Athos. Mając lat 22 rozpoczął studia techniczno-rolnicze w Grodzisku jednak po roku, na wieść o śmierci ojca, powrócił do domu aby zająć się rodzinnym majątkiem.

Po wybuchu wojny, ze względu na scholandzkie pochodzenie, Odolan nie mógł liczyć na wstąpienie do Książęcych Sił Zbrojnych ani służbę w ich podziemnej kontynuacji - Wojskowym Związku Patriotycznym. Odrzucając z założenia walkę po stronie socjalistów z Sarmackiej Armii Ludowej Odolan skierował się do Chłopskiej Organizacji Bojowej. Zagorzały, promonarchistyczny patriotyzm, nazywany pogardliwie przez lewicowych historyków brakiem świadomości społecznej, ujął Mrozka swoją bezkrytycznością i brakiem najmniejszych znamion prywaty. Ludzie zebrani pod sztandarem ChOB nie walczyli o zachowanie swoich przywilejów ani majątków, bo przeważnie nie mieli ani tych pierwszych ani drugich.

Po podpisaniu przez władze Księstwa haniebnego traktatu pokojowego w Ferze, ChOB prowadziło aktywne, chociaż ograniczone przez brak wsparcia materialnego, działania na zarządzanym przez okupantów Terytorium Lazarii. “Mróz” brał czynny udział w organizowanych akcjach dywersji, atakach na konwoje zaopatrzeniowe, mniejsze posterunki wojskowe oraz urzędy okupacyjnej administracji. Celem oddziałów ChOB było przede wszystkim bronić ludność lokalną przed represjami i nieludzką eksploatacją, w tym dostarczać pomoc więźniom obozów przymusowej pracy.

Gdy wojska okupanta wobec widma klęski opuszczały terytorium Księstwa nieoczekiwanie pojawił się nowy przeciwnik - Sarmacka Armia Ludowa dążąca do obalenia legalnej władzy monarchy oraz uczynienia z Księstwa państwa socjalistycznego. Oddziały ChOB najdłużej stawiały opór SAL na polu bitwy jak i w trudniejszym wewnętrznym starciu z socjalistyczną agenturą infiltrującą ChOB od samego początku istnienia organizacji. Bezwzględna walka z agenturą i liczne wyroki śmierci za “komunizację” sprawiły, że w latach powojennych rządy socjalistyczne konsekwentnie zakłamywały prawdę o ChOB przypisując jej między innymi odpowiedzialność za ludobójstwo i kolaborację z okupantem.

Odolan zginął 1 marca 1947 roku z rąk nieznanego zamachowca. Zbieżność tego zdarzenia zezbliżającą się marcową ofensywą SAL pierwotnie wskazywała, że właśnie wsród socjalistów znajdowali się mocodawcy zabójcy. Jednak wyniki dalszych badań każą przypuszczać, ża najprawdopodobniej “Mróz” padł ofiarą wewnętrznej walki o władzę. Coraz większa część dowództwa chciała pertraktować z SAL warunki kapitulacji a Odolan kategorycznie odrzucał taką możliwość, co przy posiadanym przez niego poparciu szeregowych żołnierzy czyniło go poważną przeszkodą.

Po śmierci Odolana w ChOB doszło do rozłamu. Ludzie wierni pierwotnym ideom organizacji kontynuowali walkę odnosząc szereg sukcesów przy odpieraniu kolejnych ofensyw SAL. Dowódcy którzy wybrali drogę ugody zostali obięci amnestią i w “nowej” ojczyźnie Sarmackiej Republice Socjalistycznej współtworzyli Front Ludowy - organizację, nieszkodliwie z punktu widzenia władzy socjalistycznej, prawicową.

Dzień 1 marca, jako zwrotny w historii ChOB jest corocznie obchodzony przez ruch ludowy jako Dzień Bohaterów Ruchu Ludowego.

Urodzony około roku 900 w prostej chłopskiej rodzinie w okolicach miasta Acjo.
W 935 r. śmiertelnie ranił motyką Księcia Karola, który podczas jednej ze swych łupieżczych wypraw na tereny federacji miast Acjańskich spalił jego wieś oraz osobiście brał udział w krwawej rzezi ziomków Ygora. Oficjalne źródła historyczne podają, że został schwytany a po długich tortutach ścięty przez syna Karola - Karola II “Ślepego”. Inną wersję wydarzeń przedstawiają jednak opowieści ludowe. Wedle nich Ygorowi udało się zbiec i przez długie lata dowodził chłopskimi bandami toczącymi regularne potyczki z książęcymi wojskami.

Niedawno rozpoczął się rok 2008. Wiek XXI zadomowił się już w naszej świadomości i wbrew zapowiedziom nie przyniósł nic, czego nie znalibyśmy już z XX stulecia. Nie dolecieliśmy do innych galaktyk, nie wywołaliśmy wojny atomowej ani nie inkorporowaliśmy Królestwa na literę “S”.

Otaczający nas świat zmienia się bardzo powoli. Ludowy Ruch Monarchistyczny “Kosynier” również nie obiecuje natychmiastowej rewolucji w tym jak Wieś sarmacka jest traktowana. Jak często jej problemy są przemilczane a zasługi negowane. Cała historia Księstwa to opowieść o kraju szlacheckim, tak że wydawać się może, że to arystokraci pracowali w polu i szli na wojnę w pierwszej lini jako mięso armatnie. Gdy już sarmacki chłop zostaje wspomniany to tylko niczym wstydliwa przypadłość - bez imienia, bez czci, byle jak nbajszybciej zmienić temat i wyliczać możnowładców.

Okrutne praktyki Karola spotkały się z dezaprobatą władców innych księstw, ale on nic sobie z tego nie robił. Zginął w 935 r. z rak acjańskiego chłopa, który zmuszony został wcześniej do oglądania jak Książę zabija jego żonę i syna, a córkę gwałci. Władzę po nim przejął jego syn, Karol II o przydomku Ślepy

Tak oto wspaniały a co najważniejsze autentyczny materiał na bohatera został sprowadzony do roli postaci epizodycznej, dlatego że nie miał korony ani nawet herbu. Czy odważny Acjanin przeżył udany zamach, czy też zginął męczeńską śmiercią ? Jak miał na imię ? Czy potomkowie bohatera żyją wśród nas ?

Wrzenie zaczęło się od buntu chłopskiego, który wkrótce przerodził się w ogólnospołeczny, na czele którego stanął Książe Unisław I Jarynowicz. Oderwał on od państwa Książąt Trzyczaszkowskich niemałe tereny - Wagarię-Armerię oraz północne części dawnych Sarmackich Księstw - Gellonii i Kaspii.

Co było przyczyną buntu ? Kto stał na jego czele i jakich bohaterskich czynów dokonało nieposkromione chłopstwo nim zasługi przywłaszczył sobie Unisław ? A może inspiratorzy buntu zostali zgładzeni aby chwała Księcia świeciła pełnym blaskiem ? Tyle pytań na które nikt do tej pory nie odpowiedział mimo że rola Chłopstwa była często kluczowa dla losów naszej wyspy.

Tamtejsi chłopi, wychowani według niezmiennej od setek lat tradycji, wspierali reżim, co było powodem niepowodzeń ofensyw SAL

I znów. Pełna poświęcenia walka z komunistycznymi bandytami to nic innego jak “wspieranie reżimu”.

Spowodowało to opór robotników oraz chłopów, którzy przystąpili do organizacji związków zawodowych. […]SAL wmaszerowała do miast i krwawo stłumiła zamieszki.

Tylko tyle ? Czyżby chłopów nie spotkały represje ? Miasta, miasta, miasta, szlachta, miasta, arystokracja…

Statutowym zadaniem Ludowego Ruchu Monarchistycznego “Kosynier” jest szerzyć wiedzę o historii i kulturze Wsi Sarmackiej. Będziemy dążyć do tego, aby przekłamania i niedomówienia zostały skorygowane i uzupełnione zgodnie z prawdą historyczną.