„Ja już przestałem pokładać nadzieje w to zadupie.”

Nie ma co ukrywać tego. Czas ukazać światu prawdę, tę prawdę, która do tej pory była skrzętnie skrywana pośród aksamitnych, karmazynowych szat. Korytarze królewskiej posiadłości są na tyle kręte, długie i przepastne, że doskonale zatuszowały do tego czasu to tabernakulum.

Nasze korzenie sięgnęły już skał nieprzepuszczalnych. Nie możemy dalej penetrować zasobnej w pomysły gleby, czerpać pełnymi garściami z wysoko zmineralizowanej ideami wody gruntowej. Niezniszczalna przeszkoda stanęła na naszej ścieżce rozwoju, skutecznie hamuje żądzę rozrostu, potęgi i władzy. Na nic zdaje się produkcja trujących enzymów apeli i rozporządzeń, tworzenie zrośli i bulw – ostatnich bastionów zapytań o język słowacki, czy gry w skojarzenia.

Do życiodajnych soków, które kiedyś z całą pompą krążyły w łykowatej autostradzie, wdziera się torujący ruch lukier dobroci, fantastyczności. „Do dzieła”, „Tak trzymaj” stoją w poprzek jezdni, „Dziękuję”, „Proszę” niczym ostre, stalowe noże przecinają konspiracyjne kanały  sensownej dyskusji.

Dorodne i rozłożyste liście z całym impetem zajadają pasożyty spambotów, które tuzinami wlewają się do naszego ustroju. Lawina głuchoty i smutku przytłacza nas z dnia na dzień. Ogłoszenia o Kanadzie, USA, tajemne kuce oblepiają nas poorany bruzdami czasu pień.

„Wkładacie między wargi śmiech
Smucicie o ideałach
Nad wami sztandar w którym krew
Kochacie w niej umierać
A ja problemów nie mam bo
Cierpienie nie jest w cenie
Jedyne co polecam to
Ponowne narodzenie”

R. Przemyk – „Problemów nigdy nie mam”