1. Nordia –Porost żółwiowy.
Cechy gatunku:
Krzew o średniej wysokości 50 cm, charakterystyczne dla niego jest kamuflująca, biała kora, która pozwala zlać się w jeden kolor z wszędobylskim śniegiem. Okres wegetacji długi, wytrzymały na mrozy, początkowo uprawiany jako roślina ozdobna razem z Wodorostem Czerwonym.
2. Neverwerld – Baobab grubolistny.
Cechy gatunku:
Silne, rosłe drzewo, charakteryzuje się grubym i zniszczonym pniem, pod którym trwa życie i silna filtracja soków i płynów organicznych. W czasie suszy przygotowuje się do wypuszczenia młodych listków, wystrzeliwują one zazwyczaj pod koniec pory mokrej, towrzyszy temu widowiskowe zjawisko.
3. Rzeczpospolita Sclavinii i Trizondalu – Kameleon dwuogonowy.
Cechy gatunku:
Zwierzę spotykane często na „fikusie trującym”, trudno je spostrzec mimo szczerych chęci. Cechą charaktersytyczną są dwa ogony, których używa podczas ataku i obrony. Obecnie obserwuje się ekspansję gatunku na inne strefy klimatyczne.
Mimo, że w „wielkim v-świecie” panują ciche dni, jakby wszyscy na wszystkich się poobrażali, to są miejsca, gdzie tli się iskierka nadziei. Może nie będę specjalnie obiektywny w tym co napiszę, może innych zszokuję.
„Zaśnij, bo opowiem mamie, co się tobie w nocy śni” 
Dawno, dawno temu żył sobie pewien pan. Pan ten miał dużo pracy, malował obrazy, pisał powieści, uprawiał rolę i nauczał młodych postaw obywatelskich. Nazywany był panem WCh. Pan WCh uwielbiał podróżować, czy to pociągiem, czy statkiem, czy rowerem, a nawet pieszo, każdy go rozpoznawał i kłaniał się w pas. Mimo, że Pan WCh nadal pracował darzony był wielkim autorytetem i miłością ludu. Bywał też na wielu konferencjach artystycznych, naukowych i filozoficznych. Obrazy Pana WCh zdobywały uznanie w całym świcie, znane były aż tam, po horyzont, tam gdzie nie sięga wzrok.
Sztorm zniszczył niemal wszystko. Brakowało wody, jedzenia, nawet szczury się potopiły. Morale załogi spadło do zera, na statku panowała panika, chaos, dezorganizacja. Czarne chmury nadal wisiały na niebie, a to już minęło od nawałnicy dwa dni, cała wyprawa trwa pięć. Bezsenność i strach wydrapał oblicze na wszystkich i każdym z osobna, większość z nas zadawała sobie retoryczne pytanie ” Czy warto było?”. Czując pustkę w żołądkach i suchość w gardłach dryfowaliśmy na oślep, zalane morską wodą mapy, nie były już użyteczne. Wpływając w gęstą mgłę, którą prawie dało się kroić nożem, ujrzeliśmy słaby błysk. Jednak to nie to wzbudzało zainteresowanie załogi, lecz Pan H. jego wypoczęta twarz, wyśmienity humor i polepszające się, wbrew pozorom samopoczucie.
„Odpłynęliśmy, cumy zrzucone, statek wyrusza wprost na słońce, od którego bije jasny blask. Marynarze nadzwyczaj zdyscyplinowani i posłuszni, majtkowie biegają po pokładzie i szorują każdy kąt, zapasów mamy dużo. Wystarczą nam do końca podróży, na Neverwerldzie zaopatrzymy się w świeżą wodę i żywność, a co najważniejsze moi rajńscy koledzy napiją się herbaty z „Herby thea-y”. Stojąc na mostku kapitańskim i patrząc na szybujące i obrzydliwie skrzeczące mewy, nie zauważyłem jak podszedł do mnie Pan H.
Para buch, śruba w ruch.
"Statek Meduzy" 